[ad_۱]
در شمال ایران، گاهی مرز میان معماری و طبیعت از میان میرود. دیوارهایی که در آغوش پیچکها پنهان شدهاند، پنجرههایی که شاخهها قابشان را کامل کردهاند و بامهایی که خزه و گل، آرامآرام آنها را از آنِ خود کردهاند، روایتگر همزیستی انسان و طبیعتاند.
این تصاویر، ساختمانهایی را به نمایش میگذارند که نه در برابر طبیعت، بلکه در کنار آن نفس میکشند؛ جایی که هر برگ و هر گل، بخشی از هویت بنا شده و گذر زمان را به زیباترین شکل ممکن بر چهره معماری نشانده است.
لینک پیشنهادی
