[ad_۱]
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیت الله العظمی جوادی آملی(حفظه الله) در تبیین تفاوت میان «صحت فقهی» و «قبولی کلامی» نماز، راهکاری عملی برای درک میزان پذیرش عبادت در پیشگاه الهی ارائه میدهند.
درست است که کشف حقیقی اعمال در قیامت است اما نموداری از آنها را ما در دنیا میتوانیم بفهمیم.
الان کسی نماز ظهر و عصر خود را خوانده این میتواند بفهمد که این نماز مقبول خداست یا نه، یک صحت داریم که حکم فقهی است که اگر واجد شرایط و اجزا بود و مصون از موانع بود این نماز صحیح است و اعاده و قضا ندارد، این معنای صحت است که حکم فقهی است، اما قبول چیز دیگر است که حکم کلامی است؛ آیا مقبول حق هم شد یا نه؟ آن قبول کامل در قیامت است که انسان آن روز میفهمد؛ ولی آن مقدار قبولی که مربوط به دنیاست خود انسان هم میتواند بفهمد…
انسان اگر نماز ظهر و عصر را خواند تا غروب چند تا امتحان پیش آمد و او چشم، گوش، زبان، قلم، بنان و بیان خود را به لطف الهی حفظ کرد، باید خدا را شاکر باشد که نماز او مورد قبول است، برای اینکه چند تا امتحان پیش آمد و سرفراز بود و اگر خدای ناکرده چند تا امتحان پیش آمد او نتوانست زبان و چشم و دست و پای خود را کنترل کند این باور کند که نماز او مقبول نشد، گرچه صحیح است…» ۱۳۹۲/۰۷/۱۰
منبع:حوزه
