دوم اوت ۱۹۷۱ (۱۱ مرداد ۱۳۵۰)، میلیونها نفر در دنیا برای نخستین بار صحنهای را در تلویزیون مشاهده کردند که پیشتر هرگز دیده نشده بود؛ برخاستن یک فضاپیما از سطح ماه. چند جرقه، ابری از غبار و سپس ماهنشین «فالکن» در کمتر از چند ثانیه از قاب دوربین ناپدید شد. آن تصاویر هرچند بیکیفیت و کوتاه بودند، نقطه عطفی در تاریخ پخش زنده مأموریتهای فضایی محسوب میشدند.
پخش زنده ترک ماه در جریان مأموریت آپولو ۱۵ رقم خورد. دیوید اسکات و جیمز اروین، فضانوردان آن مأموریت، پس از سه روز اقامت روی سطح ماه، در روز ۲ اوت ۱۹۷۱ سوار بر ماهنشین فالکن از دره هادلی برخاستند تا در مدار ماه به ماژول فرماندهی «اندور» ملحق شوند؛ جایی که آلفرد وردن، دیگر عضو آپولو ۱۵ در تمام مدت مأموریت در انتظار بازگشت همتیمیهایش بود.
اما ثبت آن لحظه، خود داستانی مهندسی بود. ناسا یک دوربین تلویزیونی ساخت شرکت RCA را روی روی ماهپیمای آپولو ۱۵ نصب کرده بود؛ خودرویی که برای نخستین بار در همین مأموریت به ماه برده شد و تجربهی شگفتانگیز رانندگی در دنیایی دیگر را به فضانوردان داد. اسکات پیش از ترک ماه، ماهنورد را در فاصله تقریباً ۹۰ متری از ماهنشین پارک و دوربین را به سمت فالکن تنظیم کرد تا برخاستن آن را ثبت کند.
