در هرج و مرج نقل و انتقالات تابستانی، راه و شیوه مانند گذشته بوده و بازیکنان کارآمد و ناکارآمد با قیمتهای گزاف چند ده میلیاردی و بعضاً بیش از ۱۰۰ میلیاردی خریداری میشوند که احتمالاً برخی از آنها در نیم فصل یا پایان فصل، به صورت رایگان در لیست خروجی قرار میگیرند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در فصل نقل و انتقالات فوتبال ایران، همیشه اتفاقات عجیب و غریبی رخ میدهد؛ اتفاقاتی که مشابه آن را در مارکت فوتبال هیچ کشور دیگری مشاهده نمیکنید. نمونههای مختلفی وجود دارد که منحصر به فوتبال ایران است که در سراسر کشور هم همین روش اجرایی میشود، اما طبیعی است که استقلال و پرسپولیس به دلیل تعدد هوادارانی که دارند، هم در تمجید و هم در نقد، بیشتر مورد توجه باشند.
سالیان سال است از آکادمی باشگاههای پرسپولیس و استقلال، بازیکن چشمگیری که بتواند در فوتبال ایران سرآمد شود، معرفی نمیشود. بازیکنانی که تبدیل به شاه مهره نقل و انتقالاتی فوتبال ایران شوند، در تیم ملی تبدیل به بازیکنان مؤثری شوند و سرنوشت بازیها را تعیین کنند. منظور هم این نیست که فلان بازیکن که حالا یکی دو خواهان هم دارد، زمانی از مقابل در آکادمی باشگاه پرسپولیس و استقلال عبور کرده و در کارنامه او حضور در تیمهای پایه این دو تیم به چشم میخورد. منظور بازیکنانی هستند که از آکادمیها به تیمهای بزرگسالان برسند و در لباس قرمز و آبی تبدیل به چهره شوند.
جالب است که استقلال که این روزها با پنجره بسته نقل و انتقالاتی مواجه شده، بازهم تلاشی ندارد تا بازیکنانی را که محصول آکادمی خودش است، حفظ کند و در تیم به آنها بازی بدهد. نمونه آنها مجتبی هاشمینسب که در زمان موسیمانه با ۱۹ سال سن در ترکیب آبیها به میدان رفت، اما فصل گذشته به صورت قرضی راهی لیگ یک شد. حالا این فصل که سهراب بختیاریزاده میتوانست باتوجه به بسته بودن پنجره نقل و انتقالاتی این بازیکن را وارد ترکیب کند، بازهم محصول آکادمی باشگاه استقلال به صورت قرضی به مس شهر بابک پیوست.
استقلال با وجود پنجره بسته نقل و انتقالاتی، سراغ محمد خلیفه رفته و این دروازهبان جوان را از آلومینیوم ارک به خدمت گرفته است. بازیکنی که اگرچه در لیست ۲۶ نفره امیر قلعهنویی برای جام جهانی حضور نداشت، اما او همراه تیم ملی به جام جهانی رفت تا فضای روانی این تورنمنت را تجربه کرده باشد. جالب است که خلیفه مدتی در تیم جوانان پرسپولیس عضویت داشت، اما پرسپولیسیها به او میدان ندادند تا در آلومینیوم رشد کند، چهره شود و حالا به استقلال برسد. در همین حال، پرسپولیسیها اکنون به دنبال دروازهبان دوم مطمئنی هستند تا اگر مشکلی برای پیام نیازمند ۳۱ ساله پیش آمد، جانشینی برای او داشته باشند. در حالی که اگر اقدام به حفظ محصولات آکادمی خود میکردند، شاید الان خلیفه میتوانست دروازهبان اول سرخپوشان باشد.
خریدهای این فصل پرسپولیس عمدتاً از گلگهر سیرجان بوده؛ به شکلی که برخی به طعنه میگویند که پرسپولیس شعبه دوم این باشگاه سیرجانی شده است. در حالی که محصولات آکادمی پرسپولیس در همین سالهای اخیر محمد عمری و امیرحسین محمودی بودند که اگرچه همین حالا هم عضو تیم سرخپوش پایتخت هستند، اما میدان دادن به آنها با سختی اتفاق افتاد و خرید بازیکنان جدید در پست آنها، نشان میدهد که علاقه زیادی به برای میدان دادن به این نفرات وجود ندارد.
از میان خریدهای پرسپولیس، پوریا شهرآبادی، محمد مهدی زارع و محمدمهدی محبی سابق بر این در رده جوانان باشگاه استقلال به میدان رفته بودند. دو بازیکن اول در گلگهر چهره شدند و محبی هم در سپاهان درخشید و راهی فوتبال امارات شد. با این حال بازیکنانی که میتوانستند از آکادمی در استقلال و پرسپولیس بدرخشند و احتمالاً در مارکت فوتبال تبدیل به لژیونر شوند و درآمد دلاری برای باشگاههای خود داشته باشند، به عنوان محصولی ارزان راهی باشگاههای دیگر شدند، بازیکنانی نظیر زارع و محبی به روسیه و امارات رفتند و حالا به چند برابر قیمت با پرسپولیس قرارداد امضا کردهاند. یعنی باشگاهها در شرایطی که میتوانند از آکادمی خود درآمدزایی کنند تا تراز مالی باشگاه با سوددهی همراه شود، فقط اقدام به خرید بازیکن میکنند و در پایان سال مالی، چیزی جز زیان به همراه ندارند.
این وضعیت فوتبال ایران که به طور گسترده، در تمامی باشگاهها مستتر شده، حاصل مدیران کوتاه قامتی است که سواد مدیریتی ندارند؛ اگر هم آنها با علم مدیریت آشنا باشند و اقدامی برای پیشرفت و استفاده از آکادمیها نمیکنند، به طور قطع منافعشان در این شیوه مدیریتی نهفته است که در بازار نقل و انتقالات بازیکنان را به قیمت گزاف خریداری کنند. این رفتارها، فقط بخشی از اشتباهات مدیریتی فوتبال ایران است که گاهی به طور عمد و گاهی غیرعمد نه تنها به ساختار باشگاهها که به تمام سرمایههای فوتبال ایران آسیب میزند.
اتفاقات این فصل در شرایطی رخ داده که پس از پشت سر گذاشتن جنگ ۴۰ روزه و آسیبهایی که به برخی زیرساختها وارد شد، مدیران همین باشگاهها مدعی بودند که باید قراردادها را کاهش دهند، سقف خرید بازیکنان را کم کنند و همچنین از محصولات آکادمی بهره ببرند، اما در هرج و مرج نقل و انتقالات تابستانی، راه و شیوه مانند گذشته بوده و بازیکنان کارآمد و ناکارآمد با قیمتهای گزاف چند ده میلیاردی و بعضاً بیش از ۱۰۰ میلیاردی خریداری میشوند که احتمالاً برخی از آنها در نیم فصل یا پایان فصل، به صورت رایگان در لیست خروجی قرار میگیرند که ثمره آنها تراز مالی منفی باشگاههاست.
