برترینها: اگر این شبها حوالی ساعت ۲۰:۳۰ احیانا گذرتان به شبکه سه سیما بخورد، با سریالی به نام “رویای نیمه شب” روبرو خواهید شد. این سریال که اقتباسی آزاد از رمان رویای نیمه شب مظفر سالاری است، به کارگردانی فردی به نام حسن آخوندپور و با نفراتی چون بهاره افشاری و حسن معجونی به قاب تلویزیون رسیده است.
داستان رویای نیمهشب در سال ۷۱۰ هجری قمری و همزمان با دوران سلطنت محمد خدابنده (اولجایتو) روایت میشود؛ دورهای که تحولات مذهبی و سیاسی مهمی در ایران و عراق رخ داده بود. قصه در شهر حله میگذرد و محور آن عشق فتاح، جوانی سنیمذهب، به تلما، دختری شیعه است؛ عشقی که در سایه اختلافات مذهبی، با موانع و چالشهای فراوانی روبهرو میشود.
پرسشهایی جدی درباره فیلمنامه و کارگردانی!
«رویای نیمهشب» از آن دست آثاری است که در اجرا، طراحی صحنه و فضاسازی تلاش کرده متفاوت و جسورانه ظاهر شود؛ اما آیا این ویژگیها بهتنهایی برای موفقیت یک اثر تلویزیونی کافی است؟ پاسخ چندان روشن نیست. سریال در بخش بازیگری نیز ترکیبی از چهرههای باتجربه و بازیگران جوان را کنار هم قرار داده، اما این ترکیب لزوماً به انسجام مورد انتظار منجر نشده است. حتی برای دیدهشدن بیشتر، از ابزارهایی مانند حضور بازیگرانی با چهره و پیشینه متفاوت نیز استفاده شده؛ نمونهاش سوزانا آلوز، بازیگر و خواننده سوری که نقش صوفیا را ایفا میکند. با این حال، چنین انتخابهایی نیز نتوانسته ضعفهای اصلی اثر را برطرف کند.
قصه مصالح دراماتیک کافی برای پیشبرد روان روایت را ندارد و در نهایت، هزینه و امکانات نیز بهتنهایی نمیتوانند کیفیت را تضمین کنند. شاید مسئله اصلی «رویای نیمهشب» نه کمبود بودجه، بلکه نحوه استفاده از آن باشد؛ چرا که زیر ظاهر پرزرقوبرق سریال، پرسشهایی جدی درباره فیلمنامه، کارگردانی، ریتم و انتخاب بازیگران باقی میماند.
رویای نیمهشب؛ اتفاقی نیفتاده و نمیافتد!
علی بحرینی(روزنامهنگار) نوشت: انگار صداوسیما تمام توانش را گذاشته تا با رویای نیمهشب بترکاند! اما ترکیدنی در کار اتفاق نیفتاده و نخواهد افتاد۱ صحبت از دشمنی عمومی مخاطبان با سریالهای لیت سازمان نیست! در همین صداوسیما، سریالی مثل “سوجان” ساخته حسین تبریزی که بسیار کمهزینهتر از “رویای نیمهشب” بود، موفق شد به میلیونها مخاطب برسد اما سریال جدید شبکه سه به جایگاه مناسی نخواهد رسید. چون مغشوش است. چون بد ساخته شده. چون بازیگرانش، همگون نیستند و هر کدام از آنها، با مدلی که خودشان صلاح دانستهاند، جلوی دوربین رفتهاند! سطح کارگردانی حسن آخوندپور، آنقدر پایین است که نمیتوانم به آینده “رویای نیمهشب” امیدی داشته باشم.البته مطمئنم که صداوسیما، همچنان پای سریال جدیدش خواهد ایستاد!
یک مورد عجیب و تکراری!
تیویبان با اشاره به این سکانس مینویسد: در قسمت دوم سریال «رویای نیمهشب» جوانی خوش سیما و خوش هیکل (فتاح با بازی سعید شریف) به دام زنی شوهرمرده افتاد که از او میخواست پابندش را صیقل بزند. دوزاری جوان افتاد و اقدام به فرار از پنجره کرد؛ درست عین فرار سینا مهراد در سریال «پدر»! کلا در سریالهای ایرانی اینجوری نشان داده میشود که زنان فاعل هستند. مثلا الناز خانم سریال «بیست و یک» از جوانکی خواست او را بغل کند و جوان شرمسار شد و امتناع کرد. شکل دیگرش سریال «کوری» و «بدنام» که خانمها، با دست مبارک درها را میبندند و …!
دو توییت قابل تامل
صادق لواسانی، فعال رسانهای درباره “رویای نیمهشب” معتقد است: صنعت سریالسازی در ایران سالهاست که دچار سکته ناقص شده! درحالیه که دنیا با تکنولوژیهای جدید، مدام درحال تجربه جدیده. سریال رویای نیمه شب در تولید و قصه اقتباسی سعی کرده متفاوت باشه و اثری خوب رو برای مخاطب نمایش بده و بنظرم جذابیت کافی برای پای تلویزیون نشوندن مردم رو داره.
و توئیت میرزا که مخالف دیدگاه قبلی است: لعنت به اون لحظه ای که گیم اف ترونز پخش شد ایران و کارگردانای ایرانی سعی کردن کپی کنن. اون از هزار ویک شب اینم از رویای نیمه شب. بعد دیدن قسمت اول متوجه شدم چرا هنوز که هنوزه مختارنامه و یوسف پیامبر شاهکار به حساب میان با وجود نقص هایی که دارن. تازه اون موقع قوانین پوشش سختگیرتر بود.
