به گزارش تابناک به نقل از انصاف نیوز؛ مجید تفرشی، پژوهشگر تاریخ و سندپژوه، معتقد است دو طیف که در ظاهر کاملاً مقابل یکدیگر قرار دارند، در عمل مشغول اقدام علیه ایران هستند. از یک سو افرادی مانند علی علیزاده و هوشنگ امیراحمدی که با شعارهایی حتی تندتر از برخی مسئولان جمهوری اسلامی ایران، از تشدید و گسترش جنگ و نابودی آمریکا و اسرائیل سخن میگویند و منتقدان را به سازشکاری متهم میکنند و از سوی دیگر چهرههایی مانند مهدی نصیری و عبدالله شهبازی که برخلاف سوابق گذشتهی خود، امروز از فروپاشی و تغییر نظام و بازگشت سلطنت سخن میگویند.
تفرشی دربارهی هوشنگ امیراحمدی میگوید که پس از کنار گذاشته شدن از همکاری با دفتر نمایندگی ایران در سازمان ملل در دورهی دولت خاتمی و به خطر افتادن منافع اقتصادیاش، به مخالفت با دولت خاتمی، شهید کمال خرازی، محمدجواد ظریف و این جریان روی آورد؛ هرچند به اعتقاد او، اثرگذاری امیراحمدی در سالهای اخیر کاهش یافته است.
او دربارهی علی علیزاده نیز به مناظرهی انتخابات ۱۳۹۲ اشاره میکند؛ مناظرهای که خودش میزبان آن بود و علی علیزاده در آن در کنار مسیح علینژاد از منتقدان جمهوری اسلامی محسوب میشد و مخالف هر نوع شرکت در انتخابات.
تفرشی میگوید که علیزاده امروز با وجود آنکه هیچ اعتقادی به انقلاب، جمهوری اسلامی و مسائل دینی ندارد، شعارهای تند انقلابی میدهد، برایش در تجمعات ارتباط تصویری زنده برقرار میشود و از حمایت مالی برخوردار است.
او دربارهی عبدالله شهبازی نیز میگوید: سالها با آقای شهبازی رابطهای نزدیک داشتهام. او تا پیش از بازداشت بر سر یک پروندهی اقتصادی، در سطوح عالی نظام از نفوذ و اعتماد بالایی برخوردار بود؛ تا جایی که بسیاری از پروژهها و سریالهای تاریخی بدون نظر او پیش نمیرفت و از عبدالله شهبازی به عنوان مورخ تراز انقلاب یاد میشد. به گفتهی او، مسیر شهبازی پس از آن بازداشت تغییر کرد.
او همچنین با اشاره به دوران مدیریت مهدی نصیری در روزنامهی کیهان، از حذف برخی چهرهها از این روزنامه و گزارشهای او برای جلوگیری از انتشار بعضی کتابها سخن میگوید و روایتی از پاسخ آیت الله سیدعلی خامنهای به یکی از این گزارشها نقل میکند.
بهگفتهی مجید تفرشی، رهبری در واکنش به گزارشهای نصیری به او گفته بود که به دلیل آنکه داستان و رمان را نمیشناسی یک جمله را به عنوان مصداق ابتذال برجسته میکنید و نسبت به این کار به او تذکر داده بودند.
تفرشی در پایان تأکید میکند این چهار نفر تنها چهار نمونهاند و میتوان فهرستی بسیار بلندتر از چهرههایی تهیه کرد که به اعتقاد او، در دو سوی این ماجرا به منافع ایران آسیب زدهاند.
او در عین حال تأکید میکند که اشکال اصلی را نه صرفاً افراد، بلکه سازوکاری میداند که به این افراد میدان داده و زمینهی اثرگذاریشان در سطوح عالی را فراهم کرده است.
