فرش اصیل، صندلی چوبی، فروزان و فردین؛ پکیج افسوس و آه – چیدانه

سینما فقط با بازیگرانش در حافظه جمعی ماندگار نمی‌شود؛ گاهی خانه‌ها، مبلمان و حتی چینش وسایل، به همان اندازه در ذهن مخاطب نقش می‌بندند.

بازسازی یکی از قاب‌های ماندگار فیلم گنج قارون یادآور دوره‌ای است که معماری داخلی خانه‌های ایرانی، بخشی از روایت فیلم بود. فرش‌های دست‌باف، صندلی‌های چوبی و تزئیناتی که امروز رنگ نوستالژی گرفته‌اند، نه فقط دکور یک صحنه، بلکه بازتاب سلیقه و سبک زندگی دهه‌های گذشته بودند.

در آن سال‌ها، خانه‌ها هویت داشتند و قاب دوربین، این هویت را با دقت ثبت می‌کرد. حالا بازآفرینی چنین فضایی، بیش از آنکه صرفاً بازسازی یک صحنه سینمایی باشد، سفری به خاطره جمعی نسلی است که با این فیلم‌ها، این خانه‌ها و این جزئیات زندگی کرده است؛ خاطره‌ای که نشان می‌دهد معماری داخلی هم می‌تواند مانند یک ستاره سینما، در ذهن تماشاگر ماندگار شود.