حالا دیگر با اطمینان میتوان گفت که جامعه فوتبال ایران، دستاوردسازیهای کادر فنی تیم ملی را پس زده است. هیچکس نمیگوید این تیم افتضاح بوده و فاجعه آفریده اما هیچکس هم نمیتواند بگوید که نتایج تیم ملی رنگ و بویی از «موفقیت» داشته است. ظاهرا تنها کسی که این دستاوردهای خیالی را باور کرده، خود امیرقلعهنویی است. او در قامت سرمربی تیمی که برای اولین بار از سال ۲۰۱۰ نتوانسته به جمع ۳۲ تیم برتر جهان صعود کند، دیگر «دست بالا» را در مذاکره با فدراسیون فوتبال ندارد. هر چند که ظاهرا خودش هنوز با این حقیقت کنار نیامده و از موضع یک مربی موفق، وارد مذاکرات جدید شده است. موضعی که هیچ نسبتی با حقایق جاری در مورد شرایط فعلی تیم ملی ندارد.
