بحران کاهش مواد مغذی؛ آیا کشاورزی بازسازنده راه نجات سفره‌ها است؟

خلاصه مقاله:

• طی چند دهه‌ی اخیر، میزان مواد مغذی مانند ویتامین‌ها و مواد معدنی در محصولات کشاورزی به شدت کاهش یافته است.
• یکی از دلایل اصلی کاهش مواد مغذی در محصولات کشاورزی، روش‌های کشاورزی مدرن مانند شخم‌زدن و استفاده‌ی بی‌رویه از سموم و کودهای شیمیایی است که شبکه‌های مفید خاک را نابود می‌کنند.
• کشاورزی بازسازنده با تمرکز بر بهبود سلامت خاک و افزایش تنوع زیستی، می‌تواند مواد مغذی محصولات را به طور چشمگیری افزایش دهد.
• تحقیقات نشان داده است میزان آهن در کلم پیچ در مزارع بازسازنده تا ۲۲ برابر بیشتر از مزارع معمولی است.
• با وجود مزایا، کشاورزی بازسازنده با چالش‌هایی مانند هزینه‌ی بالاتر، نیاز به نیروی کار بیشتر و خطر تبلیغات دروغین روبرو است.
• بسیاری از دانشمندان معتقدند این روش پتانسیل تأمین غذای جمعیت رو به رشد جهان را دارد، اما نیاز به تغییر نگرش در سیستم‌های غذایی و حمایت‌های گسترده‌تر دارد.

طی چند دهه‌ی اخیر، میزان مواد مغذی موجود در محصولات کشاورزی به طور قابل‌توجهی کاهش یافته است. در اواخر دهه‌ی ۱۹۹۰، وزارت کشاورزی ایالات متحده گزارش داد میزان ویتامین C در لیموها در طول ۲۲ سال تقریباً یک‌سوم کاهش یافته است. کلسیم موجود در هویج، که به ویژه برای افرادی که گوشت نمی‌خورند منبع مهمی محسوب می‌شود، به طور متوسط بیش از یک‌چهارم کاهش یافته است. ویتامین A در موز ۵۷ درصد کاهش داشته و محتوای مواد معدنی گندم از دهه‌ی ۱۹۶۰ بین ۲۰ تا ۳۰ درصد کاهش یافته است.

دلایل متعددی برای این کاهش نگران‌کننده مطرح شده است؛ ازجمله پرورش ارقام جدیدی از محصولات که سریع‌تر و بزرگ‌تر رشد می‌کنند، و همچنین افزایش سطح دی‌اکسید کربن موجود در هوا که باعث می‌شود گیاهان قند و نشاسته بیشتری تولید کنند (یعنی سریع‌تر رشد می‌کنند اما مواد مغذی کمتری تولید می‌کنند).

برای حل مشکل کم‌شدن مواد مغذی در محصولات کشاورزی، راه‌حل‌های گوناگونی پیشنهاد شده است؛ از جمله تولید محصولات تراریخته (که ژن‌هایشان تغییر داده شده)، استفاده از مواد شیمیایی برای تقویت خاک، و حتی راه‌اندازی مزارع زیرزمینی که در آن‌ها گیاهان بدون نور مستقیم خورشید و در شرایط کنترل‌شده پرورش داده می‌شوند.

اما گروهی از محققان کشاورزی معتقدند پاسخ به کاهش مواد مغذی ممکن است ساده‌تر از این راه‌حل‌ها باشد: کشاورزی بازسازنده (Regenerative Agriculture). این رویکرد بر ساخت مواد آلی و اکوسیستم‌ها در خاک تمرکز دارد و سوال اصلی این است که آیا این رویکرد، تغذیه‌ی بهتری را به ارمغان می‌آورد؟

فرانچسکا برکیچ، محققی که با همکاری دانشگاه لینکلن، به بررسی تأثیر کشاورزی بازسازنده بر چگالی مواد مغذی پرداخته، نمونه‌های زیادی را آزمایش کرده است. نتایج این تحقیقات نشان می‌دهد میزان آهن موجود در کلم کِیل در مزارع بازسازنده می‌تواند تا ۲۲ برابر بیشتر از مزارع معمولی باشد. همچنین میزان سلنیوم (یک آنتی‌اکسیدان) در نخود خشک، هشت برابر بیشتر و میزان فولات (که برای سلامت گلبول‌های قرمز مفید است) در هویج تا ۲۰,۰۰۰ برابر بیشتر گزارش شده است.

در تحقیق برکیچ، کشاورزی ارگانیک به عنوان یک نقطه‌ی شروع در نظر گرفته شد، چون کشاورزی بازسازنده هنوز تعریف رسمی و قابل‌صدور گواهی ندارد. او می‌گوید کشاورزی ارگانیک بیشتر بر این تمرکز دارد که چه کارهایی را نباید انجام داد (مثل استفاده از سموم شیمیایی)، اما مشخص نمی‌کند که آیا کارهای مفیدی برای بهبود خاک انجام می‌شود یا نه.

در این مطالعه، مزارع بازسازنده به مزارعی گفته می‌شد که از گیاهان پوششی برای محافظت از خاک و چرای دام برای کوددهی طبیعی استفاده می‌کردند و از شخم‌زدن زمین، حشره‌کش‌ها و سایر سموم خودداری می‌کردند.