به گزارش خبرنگار مهر به نقل از هلث دی نیوز، محققان می گویند: «آموزش راه رفتن شامل ایجاد یک تنظیم کوچک در زاویه پای شما، یک تغییر جزئی است که میتواند مزایای بزرگی به همراه داشته باشد.»
محققان دریافتند افرادی که تحت این آموزش قرار گرفتند، تسکین دردی مشابه مُسکنهای بدون نسخه یا اوپیوئیدی را تجربه کردند.
نتایج نشان داد که آموزش مجدد راه رفتن همچنین منجر به کاهش تخریب غضروف زانو شد و پیشرفت آرتروز شرکتکنندگان را کُند کرد.
«اسکات اورلیچ»، محقق اصلی و مدیر آزمایشگاه مهندسی زیستی حرکتی در دانشگاه یوتا، در یک بیانیه خبری گفت: «به ویژه برای افرادی که در دهههای ۳۰، ۴۰ یا ۵۰ زندگی خود هستند، آرتروز میتواند به معنای دههها مدیریت درد قبل از توصیه به تعویض مفصل باشد. این مداخله میتواند به پر کردن آن شکاف بزرگ درمانی کمک کند.»
برای مطالعه جدید، محققان به طور تصادفی ۳۴ نفر مبتلا به آرتروز زانو را برای آموزش مجدد راه رفتن و ۳۴ نفر دیگر را برای آموزش «ساختگی» که در واقع راه رفتن طبیعی آنها را تغییر نمیداد، تعیین کردند.
محققان گفتند که همه شرکتکنندگان در قسمت داخلی مفصل زانوی خود آرتروز خفیف تا متوسط داشتند که تمایل به تحمل وزن بیشتری نسبت به قسمت خارجی دارد.
این شایعترین نوع آرتروز زانو است، اما زاویه ایدهآل پا برای کاهش بار روی آن قسمت از زانو از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
اورلیچ گفت: «ما از یک رویکرد شخصی برای انتخاب الگوی راه رفتن جدید هر فرد استفاده کردیم که میزان کاهش بار روی زانوی افراد را بهبود بخشید و احتمالاً در تأثیر مثبت آن بر درد و غضروف که مشاهده کردیم، نقش داشت.»
در دو ویزیت اول، شرکتکنندگان تحت اسکن MRI قرار گرفتند و روی تردمیل راه رفتند در حالی که دوربینهای ضبط حرکت، راه رفتن آنها را ثبت میکردند.
این شیوه، دادههای مورد نیاز برای محاسبه اینکه آیا چرخاندن پنجه پای بیمار به سمت داخل یا خارج، بار بیشتری را کاهش میدهد، و همچنین مفیدترین درجه تنظیم را به محققان ارائه داد.
این تحلیل شخصیسازیشده همچنین به محققان اجازه داد تا شرکتکنندگانی را که از آموزش راه رفتن سودی نمیبرند، غربالگری کنند.
پس از این تحلیل اولیه، شرکتکنندگان برای شش جلسه هفتگی آموزش راه رفتن به آزمایشگاه بازگشتند. به نیمی از آنها آموزشهایی داده شد که با تغییر راه رفتنشان به زانوهایشان کمک میکرد و به نیمی دیگر آموزشهای دارونما داده شد که راه رفتن طبیعی آنها را تکرار میکرد.
یک سال بعد، محققان با شرکتکنندگان تماس گرفتند تا سلامت زانوی آنها را ارزیابی کنند. بیماران همچنین تحت MRI دوم قرار گرفتند تا ساختار زانوی آنها را بررسی کنند.
اولریچ گفت: «کاهش گزارششده درد در افراد چیزی بین آنچه از یک داروی بدون نسخه مانند ایبوپروفن و یک داروی مُسکن مانند اکسیکانتین انتظار میرود، بود. با MRIها، ما همچنین شاهد تخریب کندتر یک نشانگر سلامت غضروف در گروه مداخله بودیم که بسیار هیجانانگیز بود.»
محققان گفتند، با این حال، این برنامه قبل از اینکه بتواند به طور گسترده به کار گرفته شود، باید سادهسازی شود. ارزیابی راه رفتن با ضبط حرکت زمانبر و پرهزینه است.
این تیم امیدوار است که این آموزش در نهایت بتواند در یک کلینیک فیزیوتراپی انجام شود، به طوری که افراد هنگام قدم زدن، آموختههای خود را تمرین کنند.
اولریچ گفت: «ما و دیگران فناوریای را توسعه دادهایم که میتواند برای شخصیسازی و ارائه این مداخله در یک محیط بالینی با استفاده از حسگرهای تلفن همراه، مانند ویدیوی تلفن هوشمند و یک کفش هوشمند استفاده شود.»
