در معماری، همیشه قرار نیست همهچیز از یک نیاز مشخص یا نقشهای حسابشده آغاز شود. گاهی یک هوس، یک بازی ذهنی یا حتی یک ایده عجیب، بهانهای میشود برای خلق فضایی متفاوت؛ همان چیزی که در قرن هفدهم با واژه «فولی» شناخته میشد.
«کاپریچو» روایت همین لحظههای رهایی از قواعد است؛ پروژههایی کوچک، خیالانگیز و گاه غیرمنتظره که به معمار اجازه میدهند مرزهای معمول را کنار بزند و جهانی تازه بسازد.
لینک پیشنهادی
