[ad_۱]
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پاسخ به سؤالِ یک پرسشگر از مرکز ملی پاسخگوئی به سوالات دینی ارائه شده است:
پرسش:
قرآن میگوید: «مهر ذلت و خوارى بر پیشانى بنیاسرائیل زده شده است» (بقره/۶۱) و حالآنکه امروزه یهود بر کل دنیا حکومت میکند و در همهجا نفوذ دارد؟
پاسخ:
خداوند در آیه ۶۱ سوره بقره (۱) درباره یهودیان گفته است: «ضُرِبَتْ عَلَیْهِمُ اَلذِّلَّهُ وَ اَلْمَسْکَنَهُ؛» در این نوشتار میخواهیم ببینیم آیا این خواری و بیچارگی اختصاص به یهودیان زمان حضرت موسی دارد یا شامل یهودیان زمانهای بعدی نیز میشود؟
حکم تکوینی و حکم تشریعی
احکام الهی به دودسته تکوینی و تشریعی تقسیم میشوند: منظور از حکم تکوینی آن است که خداوند اراده میکند چیزی در خارج محقق شود. چنین حکمی تخلفناپذیر است و حتماً محقق میشود:
«إِنَّمٰا أَمْرُهُ إِذٰا أَرٰادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ؛ (۲)
شأن او این است که چون پدید آمدن چیزی را اراده کند، فقط به آن میگوید: باش، پس بیدرنگ موجود میشود.»
در مقابل حکم تکوینی، حکم تشریعی قرار دارد. در این حکم خداوند از بندگان مکلفّش میخواهد که با اختیار خود چیزی را در خارج محقق کنند. این حکم ممکن است در خارج محقق شود و ممکن است محقق نشود. اگر بنده از حکم الهی اطاعت کند، محقق میشود و در غیر این صورت، محقق نمیشود. (۳)
اگر جمله «ضُرِبَتْ عَلَیْهِمُ اَلذِّلَّهُ وَ اَلْمَسْکَنَهُ» در مقام بیان حکم تکوینی باشد، یعنی خدا اراده کرده که یهودیان همیشه در ذلت باشند؛ (۴) بنابراین، این سؤال پیش میآید پس چرا یهودیان در این زمان نهتنها ذلیل نیستند، بلکه از نفوذ و ثروت زیادی برخوردار هستند؟! اما اگر این جمله در مقام بیان حکم تشریعی باشد یعنی خداوند از بندگان خود خواسته که با یهودیان بهگونهای رفتار کنند که ذلیل شوند، در این صورت، اگر بندگان به این فرمان الهی عمل کنند، ذلت یهودیان محقق میشود، ولی اگر عمل نکنند، محقق نمیشود. (۵)
حکم قرآن به ذلت یهودیان تکوینی است یا تشریعی؟
بنیاسرائیل پس از خروج از مصر و عبور از دریا وارد صحرای سینا شدند. آنان به حضرت موسی علیهالسلام اعتراض کردند که تو ما را از جایی آباد وارد بیابان خشک و بیآبی کردی که از سایه، درخت و آب در آن خبری نیست. خداوند با فرستادن ابر برای آنان در طول روز سایه درست کرد. برای آنان «مَنّ» که شهد و عسل بود و «سلوی» که پرنده کبابشده بود، نازل میکرد. حضرت موسی سنگی را وسط اردوگاه قرار داد و با عصای خود بر آن زد و از آن به تعداد دوازده سِبط بنیاسرائیل، دوازده چشمه آب جاری شد. پس از مدتی یهودیان به حضرت موسی شکایت کردند و گفتند: از این غذاهای یکسان و تکراری خسته شدیم. از پروردگارت بخواه تا سبزی، خیار، سیر، عدس و پیاز که از زمین میرویند برای ما آماده کند. حضرت موسی خطاب به آنان فرمود: آیا غذای بهتر را با غذای پستتر عوض میکنید؟! در اثر این درخواست قرار شد که بنیاسرائیل وارد شهری شوند که آنچه خواسته بودند در آن وجود داشت. (۶) خداوند در اینجا درباره بنیاسرائیل فرموده: «مهر خواری و نیاز بر پیشانی آنان زده شد.»
بررسی تفاسیر قرآن نشان میدهد که به باور اکثر مفسران جمله: «ضُرِبَتْ عَلَیْهِمُ اَلذِّلَّهُ وَ اَلْمَسْکَنَه»
– اولاً: «استینافیه» (ابتدای کلام) و غیر مرتبط با ماقبلش است؛ (۷) درنتیجه، ارتباطی با ماجرای درخواست بنیاسرائیل برای تغییر غذای خود از منّ و سلوی به اموری همچون عدس و خیار و… ندارد. آیه ۱۱۲ سوره آلعمران بهخوبی این برداشت را تائید میکند و نشان میدهد (۸) که برخلاف تصور اولیه، این جمله ارتباطی با ماقبلش نداشته و در مقام بیان نکته جدیدی است؛ چراکه در این آیه نیز از ذلت و خواری اهلکتاب خبر داده شده؛ (۹) اما این آیه ارتباطی با ماجرای منّ و سلوی ندارد؛
– ثانیاً: از وجوب دریافت جزیه از یهودیان خبر میدهد. (۱۰) مطابق شریعت اسلامی، غیرمسلمانان ساکن کشورهای اسلامی خمس و زکات نمیدهند و در جنگها نیز شرکت نمیکنند؛ لذا باید در مقابل تأمین امنیتشان توسط حکومت اسلامی، مالیات «جزیه» بدهند. (۱۱)
نتیجه:
ذلت و خواری بنیاسرائیل که در آیه ۶۱ سوره بقره آمده است، حکم تکوینی نیست، بلکه حکم تشریعی است و در حقیقت، قرآن از تحقق ذلت و مسکنت یهودیان خبر نمیدهد؛ بلکه از مسلمانان میخواهد که این ذلت و مسکنت را از طریق دریافت مالیات جزیه از آنان، محقق کنند. مطابق این حکم تشریعی، اهل کتاب و ازجمله یهودیانی که در جامعه اسلامی زندگی میکنند، یا باید مسلمان شوند یا ضمن احترام و تعهد به قوانین حکومت اسلامی، به آن «جزیه» بپردازند.
برای مطالعه بیشتر:
صباغچی، یحیی، بازخوانی تفسیری جزیه اهلکتاب در آیه ۲۹ توبه، مطالعات تفسیری، پاییز ۱۳۹۹ ش، ش ۴۳، صص ۸۱-۱۰۰.
پینوشتها:
۱. «وَ إِذْ قُلْتُمْ یٰا مُوسىٰ لَنْ نَصْبِرَ عَلىٰ طَعٰامٍ وٰاحِدٍ فَادْعُ لَنٰا رَبَّکَ یُخْرِجْ لَنٰا مِمّٰا تُنْبِتُ اَلْأَرْضُ مِنْ بَقْلِهٰا وَ قِثّٰائِهٰا وَ فُومِهٰا وَ عَدَسِهٰا وَ بَصَلِهٰا قٰالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ اَلَّذِی هُوَ أَدْنىٰ بِالَّذِی هُوَ خَیْرٌ اِهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَکُمْ مٰا سَأَلْتُمْ وَ ضُرِبَتْ عَلَیْهِمُ اَلذِّلَّهُ وَ اَلْمَسْکَنَهُ وَ بٰاؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اَللّٰهِ ذٰلِکَ بِأَنَّهُمْ کٰانُوا یَکْفُرُونَ بِآیٰاتِ اَللّٰهِ وَ یَقْتُلُونَ اَلنَّبِیِّینَ بِغَیْرِ اَلْحَقِّ ذٰلِکَ بِمٰا عَصَوْا وَ کٰانُوا یَعْتَدُونَ.»
۲. سوره یس، آیه ۸۲.
۳. طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسه الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ق، ج۱۸، ص ۲۳.
۴. مکارم شیرازی، ناصر و همکاران، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ ش، ج۳، ص ۵۴.۵. حتی اگر آیه در مقام بیان حکم تکوینی بود نیز میشد بدین شکل پاسخ داد که یهودیان هرچند نفوذ و ثروت دارند، اما اکثر مردم دنیا از آنان متنفر هستند و منظور قرآن از ذلت آنان همین تنفر عمومی است. (ثقفى تهرانى، محمد، روان جاوید در تفسیر قرآن مجید، تهران، نشر برهان، چاپ دوم، ۱۳۹۸ ق، ج۱، ص ۱۵۵)
۶. قمى، على بن ابراهیم، تفسیر القمی، محقق: طیب موسوی جزایری، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۳۶۳ ق، ج۱، ص ۴۸.
۷. طوسى، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ اول، بیتا، ج۱، ص ۲۷۷.
۸. مکارم شیرازی، ناصر و همکاران، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ ش، تفسیر نمونه، ج۳، ص ۵۲.
۹. طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسه الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ق، ج۳، ص ۳۸۴.
۱۰. مقاتل بن سلیمان، تفسیر مقاتل بن سلیمان، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ اول، ۱۴۲۳ ق، ج۱، ص ۱۱۱؛ ابنابىحاتم، عبدالرحمن بن محمد، تفسیر القرآن العظیم، ریاض، مکتبه نزار مصطفى الباز، چاپ سوم، ۱۴۱۹ ق، ج۱، ص ۱۲۵؛ سمرقندی، نصر، بحر العلوم، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۶ ق، ج۱، ص ۵۸.
۱۱. سوره توبه، آیه ۲۹. مکارم شیرازى، ناصر، پیام قرآن، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ ۹، ۱۳۸۶ ش، ج۱۰، ص ۳۵۰.
