[ad_۱]
خلاصه مقاله:
- ۳۰ سال پیش، تولد گوسفند دالی، اولین پستاندار شبیهسازیشده، رویای کپیکردن حیوانات و حتی انسانها را در ذهن بسیاری زنده کرد، اما واقعیت علمی بسیار پیچیدهتر از این تصورات بود.
- روش اصلی شبیهسازی، انتقال هستهی سلولهای بدنی نام دارد که در آن، هستهی یک سلول بالغ به تخمکی که هستهاش خارج شده، منتقل میشود و پس از تقسیم سلولی، رویان در رحم مادر جانشین قرار میگیرد.
- شبیهسازی پستانداران هنوز هم ناکارآمد و پرهزینه است و چالش اصلی آن، برنامهریزی مجدد اپیژنتیک سلول بالغ برای بازگشت به حالت جنینی است که اغلب با شکست مواجه میشود.
- امروزه شبیهسازی به ابزاری برای پژوهش دربارهی بیماریها، تولید سلولهای بنیادی، و حفاظت از گونههای در خطر انقراض تبدیل شده است.
- تلاش برای بازگرداندن گونههای منقرضشده مانند ماموت، به جای شبیهسازی مستقیم، از طریق ویرایش ژنتیکی خویشاوندان زنده (مثل فیل آسیایی) با فناوری کریسپر دنبال میشود، اما نتیجه، نمونهای تقریبی خواهد بود.
- شبیهسازی انسان به دلیل نرخ بالای شکست، خطرات ایمنی برای مادر و جنین، و همچنین نگرانیهای اخلاقی عمیق دربارهی هویت و رضایت، در بسیاری از کشورها ممنوع یا به شدت محدود شده است.
۳۰ سال پیش، وقتی گوسفند دالی به عنوان اولین پستاندار شبیهسازیشدهی جهان به دنیا آمد، به یکی از مشهورترین حیوانات تاریخ علم تبدیل شد. تولد دالی، تجسم آیندهای پر از حیوانات خانگی شبیهسازیشده، انسانهای کلونشده و حتی بازگرداندن جانوران منقرضشدهای مثل ماموتهای پشمالو را به دنبال داشت. اما واقعیت شبیهسازی چیز دیگری از آب درآمد.
کپی لینک
شبیهسازی به زبان ساده
شبیهسازیهای حیوانی اغلب با روشی به نام «انتقال هستهی سلولهای بدنی» انجام میشوند. در این روش، سلول غیرجنسی (یعنی نه اسپرم و نه تخمک) از بدن یک حیوان گرفته میشود و هستهی آن، که دیانای را در خود دارد، خارج میشود. در مورد دالی، این سلول از بافت پستان یک گوسفند گرفته شده بود.
