در شهر تاریخی او تونگ تایلند، جایی که بخش زیادی از آثار معماری گذشته در گذر زمان از میان رفته‌اند، هتلی ساخته شده که می‌خواهد خاطره آن میراث فراموش‌شده را به شکلی تازه زنده کند. هتل «پوسایاپوری» (Posayapuri) حاصل طراحی دفتر معماری اِکار (EKAR) است؛ پروژه‌ای که به جای بازسازی بناهای تاریخی، سراغ یکی از مهم‌ترین نشانه‌های باقی‌مانده از معماری باستانی منطقه رفته و آن را به زبان معماری معاصر ترجمه کرده است. الهام اصلی طراحی این هتل، پاگوداهای بودایی هستند؛ سازه‌هایی که زمانی بخشی از هویت شهری او تونگ بوده‌اند و امروز عمدتا بقایای پایه‌های آجری آن‌ها به جا مانده است.
این هتل با زیربنای ۳۱۳۸ مترمربع، در شش طبقه و با ۵۶ اتاق مهمان طراحی شده است. در نگاه نخست، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند، نمای آجری و حجم‌های پلکانی ساختمان است؛ فرمی که یادآور ساختار پاگوداهای باستانی است، اما در عین حال ظاهری کاملا امروزی دارد. معماران با تکرار مدول‌هایی به ابعاد سه در ۲٫۵ متر و ایجاد پیش‌آمدگی‌ها و فرورفتگی‌هایی تا عمق ۷۰ سانتی‌متر، نمایی پویا ساخته‌اند که علاوه بر شکل دادن به پنجره‌ها و بالکن‌ها، مانند یک لایه محافظ در برابر تابش شدید آفتاب غربی عمل می‌کند.
جالب اینکه این نمای آجری، در واقع از آجر ساخته نشده است! برای اجرای آن از پنل‌های پیش‌ساخته بتن مسلح به الیاف شیشه استفاده شده؛ مصالحی که ضمن بازآفرینی بافت آجر، وزن کمتری دارند و امکان اجرای سریع‌تر و کنترل بهتر هزینه‌ها را فراهم می‌کنند.
در طراحی داخلی و سازماندهی فضاها نیز، توجه به اقلیم و ارتباطات اجتماعی دیده می‌شود. تنها ۶۵ درصد از سطح طبقات به فضاهای بسته اختصاص دارد و باقی فضا به تراس‌ها، محدوده‌های جمعی و یک فضای خالی عمودی اختصاص یافته که به‌صورت مورب از میان شش طبقه عبور می‌کند. این حفره عمودی با هدایت نور طبیعی و جریان هوا، به آسایش محیطی و کاهش نیاز به مصرف انرژی کمک می‌کند.
لینک پیشنهادی
