برترین‌ها: روزنامه شهرداری تهران در برابر انتقاداتی که از آبگرفتگی معابر شهری در بارندگی دو روز نخست هفته صورت گرفته بود، واکنش نشان داد.
همشهری نوشت: بیش از ۱۰هزار کارگر خدمات شهری شبانه‌روز به میدان آمدند تا پایتخت گرفتار بحران نشود.
اما درست وقتی کارگران زیر باران مشغول کار بودند، عده‌ای پشت میزهایشان پروژه دیگری را پیش می‌بردند؛ سنگ‌اندازی به قطار در حال حرکت شهرداری! از بزرگ‌نمایی چند تصویر آبگرفتگی در تهران تا ساخت تصاویر هولناک از متروی غرق‌شده با هوش مصنوعی. وقتی واقعیت به کارشان نیامد، واقعیت جعل کردند! کلیدواژه عملیات هم فوری ساخته شد: «تورم صفر را آب برد!»، اما بارندگی چه ربطی به تثبیت قیمت کالا‌های اساسی دارد؟ چرا باید از آبگرفتگی چند خیابان، چماقی برای کوبیدن طرح کاهش هزینه زندگی مردم ساخت؟ چه کسانی از گشایش در معیشت مردم عصبانی‌اند؟
دسته اول، سیاسی‌کاران نابلدی هستند که حتی سفره مردم را هم جناحی می‌بینند. برایشان مهم نیست مردم ارزان‌تر خرید کنند؛ مهم این است که چه‌کسی این کار را کرده است؛ چون شهردار تهران هم‌حزبی آنها نیست، پس مردم هم نباید از طرح «تورم صفر» نفع ببرند. در این منطق، شکست رقیب از منفعت مردم مهم‌تر است. باران هم بهترین بهانه برای تسویه‌حساب سیاسی می‌شود. همین‌ها که امروز ژست دلسوزی برای مردم گرفته‌اند، دیروز خودشان و رفقایشان بر همین مسند‌ها نشسته بودند، اما با نابلدی، به‌جای گره‌گشایی از معیشت مردم، نسخه گران‌سازی تهران را می‌پیچیدند.
دسته دوم، جریان‌هایی هستند که حیاتشان به نارضایتی مردم گره خورده است. از ضدانقلاب خارج‌نشین تا همراهان داخلی آن، هرچه سفره مردم کوچک‌تر شود، بازار ناامیدسازی آنها گرم‌تر است. وقتی فشار نظامی، تحریم و محاصره به نتیجه مطلوبشان نمی‌رسد، چشم امیدشان به خشم مردم از گرانی است. پس هر طرحی که فشار معیشت را کم کند، باید در نطفه خفه شود؛ حتی به بهانه بی‌ربطی مثل باران!
دسته سوم، کاسبان گرانی‌اند؛ همان‌هایی که از جیب خالی مردم، جیب خود را پر می‌کنند؛ سوداگرانی که در آب گل‌آلود تورم، شاه‌ماهی می‌گیرند. تثبیت قیمت کالا‌ها و ارزان‌ترشدن خدمات برای مردم خبر خوشی است، اما برای آنها زنگ خطر. چرا باید کسی ترمز گرانی را بکشد، وقتی عده‌ای از سرعت‌گرفتن آن سود می‌برند؟ باران هم فرصتی شد برای انتقام از طرحی که قرار است به نفع جیب مردم باشد.
باران سیل‌آسا آمد و تهران هم آبگرفتگی داشت، اما مدیریت شهری نگذاشت از پایتخت تصویر شهری سیل‌زده ساخته شود؛ همانطور که زیر بمباران هم اجازه نداد تهران به شهری جنگ‌زده تبدیل شود. یک روز زیر آتش ایستادیم و روز دیگر زیر باران؛ عده‌ای هم هردو روز سرگرم تخریب بودند.
اما مردم را دست‌کم گرفته‌اند. مردم خوب می‌فهمند فرق کارگری را که زیر باران گره از شهر باز می‌کند، با سیاسی‌کار نابلدی که پشت میز گره به معیشتشان می‌زند. کاسبان سیاست و لاشخوران اقتصاد یک درد مشترک دارند؛ هر گرهی که از سفره مردم باز شود، گرهی به‌کار و کاسبی آنها می‌افتد!
