بعضی خانه‌ها فقط محل وقوع داستان نیستند؛ آن‌ها خودشان بخشی از روایت‌اند. در سریال «سرخ و سیاه» که داستان آن به سال‌های پایانی دوره قاجار بازمی‌گردد، یکی از لوکیشن‌های داخلی با جزئیاتی از معماری و دکوراسیون خانه‌های قدیمی ایرانی، حال‌وهوای متفاوتی به قاب تصویر بخشیده است.
از فرش‌های قرمز و پرنقش‌ونگار گرفته تا درها و پنجره‌های چوبی تیره، همه‌چیز به فضایی تعلق دارد که در آن خبری از سادگی خانه‌های امروزی نیست. اینجا دیوارها هم به اندازه کف اتاق سهمی از تزئینات دارند و فرش‌های دست‌بافت، به‌جای آنکه فقط زیر پا قرار بگیرند، مانند تابلوهایی بزرگ بر دیوار خودنمایی می‌کنند.
یکی از شاخص‌ترین عناصر این فضا، فرش یا گلیم بزرگ قرمزی است که تمام سطح یکی از دیوارها را پوشانده است. نقوش هندسی، ستاره‌ها، دایره‌ها و طرح‌های گل‌دار سنتی در کنار رنگ قرمز عمیق، به فضا گرما و هویت بخشیده‌اند. این شیوه استفاده از منسوجات در خانه‌های سنتی ایرانی، علاوه بر جنبه زیبایی‌شناختی، می‌توانسته به بهبود عایق صوتی و حرارتی فضا نیز کمک کند. هماهنگی فرش دیواری با قالی قرمزی که روی زمین دیده می‌شود، پیوستگی بصری جالبی ایجاد کرده و باعث شده رنگ و نقش در بخش‌های مختلف اتاق تکرار شوند.
چوب نیز در شکل‌گیری شخصیت این لوکیشن نقش مهمی دارد. درها و پنجره‌های قهوه‌ای تیره با شیشه‌های مشبک و قاب‌های قوسی‌شکل، یادآور معماری خانه‌های تاریخی ایران هستند. قوس‌های نیم‌دایره‌ای و رنگ گرم چوب، در کنار پارچه‌های سفید و ساده‌ای که در بخش‌هایی از فضا دیده می‌شوند، ترکیبی متعادل از تیرگی و روشنی به وجود آورده‌اند.
نورپردازی این خانه هم به اندازه انتخاب وسایل و مصالح در بازسازی حال‌وهوای گذشته اهمیت دارد. نور زرد و کم‌رمق چراغ‌ها، سایه‌های ملایمی روی دیوارها و چهره‌ها ایجاد می‌کند و فضای صمیمی و رازآلودی می‌سازد. حضور یک چراغ کوچک با حال‌وهوای چراغ‌های نفتی قدیمی نیز این حس نوستالژیک را تقویت می‌کند.
در مجموع، این لوکیشن با تکیه بر فرش‌های دست‌بافت، چوب‌کاری‌های تیره، پارچه‌های ساده و نور گرم، تصویری از یک خانه ایرانی در حال‌وهوای اواخر قاجار ارائه می‌دهد؛ خانه‌ای که دکوراسیون آن نه با تجملات پرزرق‌وبرق، بلکه با جزئیات آشنا و اصیل، مخاطب را به گذشته می‌برد.
لینک پیشنهادی
