با یک حساب سرانگشتی چمن ورزشگاه آزادی احتمالاً اوایل بهمن‌ماه آماده بهره‌برداری خواهد بود. یک ماه دیرتر از وعده‌ای که ثابت‌قدم داده و دقیقاً همین مسئله نگران‌کننده شده است. چمن هیبرید صرفاً با کاشت بذر و سبز شدن سطح زمین آماده فوتبال نمی‌شود. در این سامانه، چمن طبیعی با الیاف مصنوعی تقویت می‌شود تا مقاومت سطح در برابر فشار مسابقات افزایش یابد.
این فناوری، اما نیاز به نگهداری تخصصی دارد. جوانه‌زنی، توسعه ریشه و تثبیت آن در بستر، در کنار آبیاری اصولی، تغذیه، کوتاه کردن تدریجی و هوادهی، در کیفیت نهایی زمین مؤثرند. به همین دلیل حتی در صورت سپری‌شدن ۱۰ تا ۱۲ هفته‌ای که پیمانکار گفته نیز نمی‌توان به آماده بودن زمین جهت بهره‌برداری مطمئن بود و آمادگی زمین حتماً باید با ارزیابی فنی تأیید شود. در غیر این صورت اتفاق بدی که برای چمن ورزشگاه تبریز رخ داد در تهران نیز تکرار خواهد شد و باز هم باید شاهد هدر رفتن میلیاردها میلیارد از بیت‌المال باشیم.
تجربه ورزشگاه یادگار امام تبریز اهمیت این موضوع را دوچندان کرده، چراکه دلیل افت کیفیت زمین این ورزشگاه نیز دقیقاً بهره‌برداری زودتر از موعد اعلام شد. البته نمی‌توان بدون ارزیابی فنی و همه‌جانبه تمام مشکلات پروژه چمن تبریز را به یک علت نسبت داد، اما مارگزیده از ریسمان سیاه و سفید می‌ترسد. علاوه بر آن، تجربه را تجربه کردن خطاست و به همین دلیل شرکت توسعه و تجهیز باید برای ممانعت از هدررفت هزینه‌های گزافی که تا به امروز شده، از ماجرای چمن هیبریدی تبریز، به‌خصوص زمان صحیح بهره‌برداری از آن درس بگیرد تا بعد از ماه‌ها صبر کردن جهت مهیا شدن ورزشگاه آزادی برای بازگشت به چرخه مسابقات، شاهد اتفاقات تلخی، چون افت کیفیت چمن و مسائلی از این دست نباشیم.
ماه‌ها زمان و هزینه صرف بازسازی آزادی شده و بارها از زمان وعده داده شده مسئولان جهت بازگشت این ورزشگاه به چرخه مسابقات گذشته است. پس نباید به هیچ بهانه‌ای اجازه داد شتاب برای بازگشایی، جای ضرورت‌های فنی را بگیرد، خصوصاً وقتی بحث چمن در میان باشد. ملاک باید آمادگی واقعی چمن و ورزشگاه باشد، نه صرفاً روزشمار وعده داده شده مسئولانی که همه به غیرواقعی بودن آن عادت کرده‌ایم! ورزشگاه آزادی چند سال قبل با عجله افتتاح شد و همه ثمره آن را دیدیم، این‌بار، اما افتتاح عجولانه، یعنی نابودی همه چیز.
۱۷۳۰۲
