داستان ساختمانی که نه در چند ماه یا چند سال، بلکه طی بیش از دو دهه، با دست و قدم‌به‌قدم ساخته شد؛ بعد، وقتی بالاخره شکل نهایی خود را پیدا کرد، به‌جای تخریب برای اجرای یک پروژه شهری جدید، کل بنا یک‌جا به نقطه‌ای دیگر منتقل شد! این داستان عجیب، روایت ساختمانی در توکیو است که به دلیل روند ساخت طولانی و شیوه متفاوت شکل‌گیری‌اش، لقب «ساگرادا فامیلیای توکیو» را گرفته است؛ بنایی که بیش از آنکه به ساختمان‌های معمول شهری شباهت داشته باشد، به یک مجسمه عظیم و دست‌ساز می‌ماند.
این پروژه با نام آریماستون (Arimaston Building) شناخته می‌شود و طراحی و ساخت آن را کیسوکه اوکا (Keisuke Oka)، معمار ژاپنی، از سال ۲۰۰۵ آغاز کرد. برخلاف روال رایج معماری معاصر که در آن نقشه‌ها و جزئیات اجرایی پیش از شروع ساخت به‌دقت مشخص می‌شوند، اوکا رویکردی متفاوت را انتخاب کرد: ساختن در محل، آزمودن فرم‌ها و تصمیم‌گیری در جریان کار. نتیجه، ساختمانی با خطوط نامنظم، سطوح ناهموار و حجمی ارگانیک است که انگار به‌تدریج از دل مصالح بیرون آمده است.
آریماستون با نمای بتنی غیرمتعارف و فرم‌های پیچ‌خورده‌اش، تصویری متفاوت از معماری شهری توکیو ارائه می‌دهد؛ شهری که بخش بزرگی از ساختمان‌هایش با هندسه منظم و روش‌های صنعتی ساخته می‌شوند. در این پروژه، رد دست سازنده و فرایند شکل‌گیری بنا به بخشی از هویت معماری تبدیل شده است. علاقه اوکا به بداهه‌پردازی و تجربه‌اش در رقص معاصر ژاپنی بوتو نیز در شکل‌گیری نگاه آزاد و پیکره‌وار او به معماری تأثیر داشته است.
اما ماجرای این ساختمان به پایان ساخت آن محدود نمی‌شود. در سال ۲۰۲۵، با مطرح‌شدن بازتوسعه شهری منطقه، آریماستون به‌جای تخریب، با استفاده از روش سنتی ژاپنی هیکیا (Hikiya)، حدود ۱۰ متر جابه‌جا شد؛ فرایندی که امکان انتقال ساختمان بدون تخریب کامل آن را فراهم می‌کند.
لقب «ساگرادا فامیلیای توکیو» بیش از هر چیز به طولانی‌بودن روند ساخت و تعهد سازنده به پروژه اشاره دارد، نه شباهت مستقیم این بنا به کلیسای مشهور بارسلون. آریماستون یادآوری می‌کند که معماری همیشه محصول سرعت، نظم هندسی و نقشه‌های از پیش تعیین‌شده نیست؛ گاهی یک ساختمان می‌تواند حاصل سال‌ها تجربه، تغییر و تصمیم‌های لحظه‌ای باشد و حتی پس از ساخته‌شدن، مسیر تازه‌ای را در تاریخ خود آغاز کند.
لینک پیشنهادی
