[ad_۱]
به گزارش خبرآنلاین ایمانی در پاسخ به پرسش «اعتماد» پیرامون چرایی تمایل به مذاکره و ابهامات موجود در میان گروههای سیاسی، با اشاره به آشفتگی فضای رسانهای و عدم شفافیت در انتقال پیامها خاطرنشان میکند که در واقعیت، هیچیک از گروههای مختلف سیاسی در کشور با اصل انجام مذاکره مخالفت ندارند.
او در این باره میگوید: «متاسفانه فضای غیر سالم اجازه نمیدهد که ما حقایق را به درستی درک کنیم و خودِ جریانهای سیاسی منتقد مذاکرات نیز گاهی با عدم شفافیت، به این عدم درک کمک میکنند.» ایمانی با بازخوانی دیدگاههای موجود در بدنه سیاسی، از وجود دو رویکرد متمایز، اما همسو در هدف نهایی خبر داد.
این تحلیلگر در این راستا میگوید: «یک دیدگاه در کشور وجود دارد که با اصل مذاکره مخالف نیست، اما معتقد است زمان مناسبی برای ورود به میز گفتوگو وجود ندارد. این گروه بر این باورند که در شرایط کنونی، دشمن درصدد ایجاد توقف موقت در عملیاتهای نظامی است تا در فرصتی مناسب، ضربات خود را دوباره وارد کند. از نظر این گروه، مذاکره در این مقطع میتواند به دشمن فرصتی برای بازسازی توان خود باشد، لذا زمان مذاکره اکنون نیست. البته من با نظرات این گروه موافق نیستم، اما به هر حال این دیدگاه در کشور وجود دارد.»
او در ادامه به تبیین دیدگاه دوم پرداخته و میافزاید: «در مقابل، گروه دیگری اعتقاد دارند که در مقاطع حساس، از جمله زمانی که آتشبس برقرار شد،باید از فرصت موجود استفاده کرده و وارد مذاکرات میشدیم. این دیدگاه معتقد است که ما حتی در صورت تداوم تقابل، به نوعی «خرید زمان» نیاز داریم. اگرچه دشمن نیز ممکن است از این زمان برای خود بهرهبرداری کند، اما ما نیز باید از این فرصت برای رفع کاستیهای خود استفاده کنیم.»
ایمانی با تاکید بر ماهیت جنگی دیپلماسی، نکته مهمی را در مورد هدف از مذاکرات فعلی مطرح کرد. او میگوید: «باید این واقعیت را پذیرفت که مذاکره خود بخشی از جنگ است. ما با هدف کسب امتیاز و تثبیت مواضع وارد این مسیر میشویم. هدف این نیست که لزوما به یک صلح جامع و دایمی با غرب دست یابیم، بلکه پیشبینی ما این است که درگیریها همچنان ادامه خواهد داشت، اما ما از طریق مذاکره، امتیازاتی را کسب میکنیم که در صورت بازگشت به درگیریهای نظامی، دستکم جایگاه دفاعی و سیاسی ما تقویت شده باشد.»
او در ادامه استدلال کرد که یکی از مزایای اصلی این رویکرد، استفاده از بازه زمانی ایجاد شده برای ترمیم توانهای کشور است. ایمانی گفت: «با استفاده از زمانی که از طریق مذاکرات و توافقهای مقطعی به دست میآوریم، میتوانیم در دو حوزه حیاتی اقتصاد و توان نظامی، کاستیهای خود را برطرف کنیم تا در مواجهات آتی، با توان بیشتری ایستادگی کنیم.»
ایمانی در پایان با اشاره به اینکه رویکرد فعلی مسوولان امر بر پایه دیدگاه دوم (استفاده از مذاکره برای کسب امتیاز و خرید زمان) استوار است، تاکید میکند که تعیین اینکه کدام یک از این دو استراتژی در درازمدت موفقتر خواهد بود، به شرایط پیشرو و گذشت زمان بستگی دارد. او میگوید: «در نهایت، بخشش زمان و نتایج میدانی تعیین خواهد کرد که کدام استراتژی درست بوده است؛ اما آنچه اکنون شاهد آن هستیم، یک اختلاف نظر استراتژیک میان دو رویکرد متفاوت برای مدیریت بحران است.»
۱۷۳۰۲
