اولین قسمت سریال «یل» روز ۱۷ مهر از پلتفرم فیلم‌نت پخش شد و در کنار روایت داستانی خود، با فضاسازی متفاوتش توجه مخاطبان را جلب کرد. قصه در قسمت‌های ابتدایی در یک روستای کوچک روایت می‌شود؛ فضایی که معماری و چیدمان آن، حال‌وهوایی متمایز به جهان سریال بخشیده است. در میان لوکیشن‌های این مجموعه، کافه‌رستوران «کیان» هم با ظاهر نوستالژیک و جزئیات معماری‌اش به چشم می‌آید؛ فضایی که انگار تکه‌ای از خاطرات جمعی ما را به قاب تصویر آورده است.
در طراحی این کافه، جزئیاتی مانند در و پنجره‌های چوبی، دیوارهای گچ‌بری‌شده و پرده‌های توری، نقش مهمی در شکل‌گیری اتمسفر فضا دارند. ترکیب این عناصر، یادآور کافه‌ها و پاتوق‌های قدیمی است؛ مکان‌هایی که فراتر از محلی برای نوشیدن چای یا صرف غذا، بخشی از زندگی اجتماعی مردم به شمار می‌رفتند. در چنین فضاهایی، میزها و صندلی‌ها، پنجره‌های رو به کوچه و حتی پرده‌های ساده، در ساختن حس صمیمیت و آشنایی سهم داشتند.
کافه‌های قدیمی معمولاً پاتوق گفت‌وگو، دیدارهای دوستانه و گذراندن ساعت‌هایی دور از شتاب زندگی روزمره بودند. برخلاف بسیاری از کافه‌های امروزی که طراحی آن‌ها بر مینیمالیسم، نورپردازی مدرن و دکورهای چشمگیر تکیه دارد، در پاتوق‌های قدیمی اصالت مصالح، سادگی وسایل و ارتباط فضا با زندگی روزمره اهمیت بیشتری داشت. چوب، گچ، پارچه‌های لطیف و نور طبیعی، در کنار هم محیطی می‌ساختند که بیشتر از آنکه نمایشی باشد، حس زندگی در آن جریان داشت.
جذابیت کافه کیان نیز در همین بازآفرینی حال‌وهواست؛ فضایی که با تکیه بر جزئیات آشنا، به شکل‌گیری دنیای داستانی سریال کمک می‌کند. البته برای تأثیرگذاری چنین لوکیشنی، صرفاً استفاده از عناصر قدیمی کافی نیست؛ هماهنگی میان معماری، چیدمان و فضای روایی است که یک مکان را باورپذیر می‌کند. گاهی یک پنجره چوبی یا پرده‌ای توری، بیش از یک دکور پرزرق‌وبرق می‌تواند حس خاطره و نوستالژی را زنده کند؛ درست همان چیزی که کافه کیانه را به یکی از جزئیات دیدنی قسمت اول «یل» تبدیل کرده است.
لینک پیشنهادی
