مصطفی رضایی کلورزی در گفت‌وگو با خبرنگار مهر، درباره جهانی که در داستان جدید خود با عنوان «آریو» ساخته است و تشابه آن با داستان‌های قبلی‌اش گفت: از تجربیات قبلی و نظرات مخاطبان استفاده و بهره بردم تا جهان این داستان را بسازم؛ اما فضای کلی نزدیک به کارهای قبلی است. فکر می‌کنم کارهای علمی‌تخیلی نوع جدید بسیار نزدیک به واقعیت‌هاست و وام‌دار اتفاقاتی است که برای همه ما محسوس است.
او درباره روند شکل‌گیری ایده این رمان گفت: به‌طور کلی، ایده‌ها و فضای کلی به‌تدریج درون من شکل می‌گیرد؛ اما برون‌ریزی آن ناگهانی اتفاق می‌افتد. من سریع‌نویس هستم اما فرایند خلق داستان بسیار با تأمل و به‌آرامی شکل می‌گیرد و همه این‌ها براساس تعلیق و داشتن کشش و جذابیت کافی کار می‌کند.
رضایی در مود چرایی انتخاب موضوع «هوش مصنوعی» برای داستان جدید خود بیان کرد: به نظرم روی این ابزار جدید می‌شود خیلی صحبت کرد و جنبه‌ها و ابعاد گسترده‌ای دارد و هر روز تأثیراتش روی زندگی ما بیشتر و بیشتر می‌شود.
این نویسنده ضمن اعلام چندجلدی بودن «آریو»، گفت: «آریو» اولین جلد از یک سه‌گانه است؛ اما برعکس سه‌گانه «زایو» که سوژه و شخصیت هر جلد، جدید و متفاوت بود و فقط جهان داستانی مشترک بود، سه‌گانه «آریو»، داستانی پیوسته دارد که شخصیت اصلی آن نوجوانی به نام آریو است.
مصطفی رضایی در پاسخ به این سؤال که «آیا موضوع کلیدی این داستان، تسلط فناوری و سیاست‌های پشت آن بر زندگی انسان‌هاست یا موضوعات محوری مهم دیگری هم در کتاب وجود دارد؟» توضیح داد: تأثیرات جانبی هر ابزار و فناوری مدرنی در جامعه، محل بحث و گمانه‌زنی است. ممکن است یک ابزار تکنولوژی، یک تحول فرهنگی در جامعه پدید بیاورد که اصلا خارج از تصور و برنامه‌ریزی ما باشد. موضوع کلیدی همین نکته‌ای است که اشاره کردید اما جنبه‌های دیگری در داستان بیان شده تا نقطه‌ای برای تأمل باشد.
او درباره ظرفیت‌ها و شاخصه‌های گونه علمی‌تخیلی که موجب جذب طرفداران بسیاری در جهان شده و همچنین، علاقه خود به این گونه ادبی بیان کرد: من خیلی درگیر این گونه ادبی نیستم و ایده‌ها و علاقه زیادی به تجربه نوشتن در گونه‌های دیگر هم دارم که به‌زودی اگر عمری باشد، ارائه می‌کنم؛ اما دلایل بسیار زیادی در این خصوص دارم که مفصل است. مثلا مخاطب نوجوان در این گونه، بسیار است و خلق ایده‌ای جذاب و پرکشش در این گونه به‌راحتی امکان‌پذیر است اما شاید مهم‌ترین دلیل، این است که علمی‌تخیلی، تنها قالب ادبی است که چگونگی کارکرد جامعه را در شکل‌ها و دنیاها و رویدادهای متفاوت به تصویر می‌کشد. این موضوع، اولین گام به‌سوی فکر و تأمل است؛ چراکه به انسان‌ها اجازه می‌دهد آینده مطلوب خود را متصور شوند و حتی برعکس، راه‌های رسیدن به آن و هر چالشی را بررسی کنند. بسیاری از چیزهایی که زمانی فقط در رمان‌های علمی‌تخیلی به چشم می‌خوردند، امروزه به واقعیت تبدیل شده‌اند.
گفتنی است، کتاب «آریو» به قلم مصطفی رضایی کلورزی که به‌تازگی از سوی نشر مهرک در ۱۱۶ صفحه و بهای ۴۰۰ هزار تومان برای نوجوانان منتشر شده است، داستانی درباره دنیای آینده ماست که به تسخیر فناوری درآمده است. در این دنیا، تولد شانزده‌سالگی برای هر نوجوانی مرز میان کودکی و «شهروندی» است؛ مرزی که با دریافت یک تراشه هوشمند به نام «لینکا» معنا می‌شود. آریو نیز در آستانه این تغییر بزرگ است. او در کنار خانواده‌اش و «لینو»، ربات وفادارشان، زندگی آرامی دارد؛ اما سایه سنگین این نظمِ بی‌نقص، آرام‌آرام او را به شک می‌اندازد. آیا «لینکا» تنها یک ابزار پیشرفت است یا زنجیری نامرئی بر دست‌وپای آزادی؟ آریو می‌خواهد به پاسخ این سؤال برسد و به این دلیل، پا در مسیر پرماجرایی می‌گذارد که سرنوشتش را تغییر می‌دهد.
