به گزارش خبرآنلاین، ماجرا از سیبری و مؤسسه تحقیقات ضدطاعون در ایرکوتسک آغاز شد؛ جایی که یک کارمند جوان پس از ابتلا به ذات‌الریه با علت نامشخص جان خود را از دست داد. انتشار گزارش‌هایی درباره این مرگ، به دلیل محل کار متوفی، نگرانی‌هایی درباره احتمال ابتلا به یکی از اشکال طاعون ایجاد کرد. با این حال، مقام‌های روسیه تاکنون ابتلا به طاعون را تأیید نکرده‌اند و بررسی‌ها درباره علت بیماری ادامه دارد.
طاعون چیست و چرا هنوز از آن می‌ترسیم؟
عامل طاعون یک باکتری به نام «یرسینیا پستیس» است؛ میکروبی که برخلاف تصور عمومی، منقرض نشده و همچنان در چرخه طبیعی برخی مناطق جهان حضور دارد. این باکتری عمدتاً میان جوندگان و کک‌های آلوده گردش می‌کند و انسان ممکن است از طریق گزش کک آلوده یا تماس با حیوان آلوده به آن مبتلا شود.
طاعون سه شکل اصلی دارد: خیارکی، ریوی و خونی. نوع خیارکی معمولاً با تب، لرز، ضعف و تورم دردناک غدد لنفاوی همراه است و همان نوعی است که بیشترین ارتباط را با تصویر تاریخی «مرگ سیاه» دارد.
اما طاعون ریوی داستان متفاوتی دارد. این نوع می‌تواند دستگاه تنفسی را درگیر کند و با علائمی مانند تب، سرفه، تنگی نفس و گاهی خلط خونی ظاهر شود. از آن مهم‌تر اینکه طاعون ریوی می‌تواند از طریق قطرات تنفسی میان انسان‌ها منتقل شود و در صورت درمان نشدن، بسیار سریع پیشرفت کند.
«مرگ سیاه» هنوز نمرده است
شاید عجیب باشد، اما طاعون با وجود شهرت تاریخی‌اش هرگز به‌طور کامل از روی زمین محو نشده است. کانون‌های طبیعی این بیماری همچنان در بخش‌هایی از جهان وجود دارند و هر سال موارد انسانی، هرچند بسیار محدودتر از گذشته، گزارش می‌شود.
تفاوت بزرگ امروز با قرون وسطی اما در یک چیز خلاصه می‌شود: طاعون دیگر بیماری درمان‌ناپذیری نیست. اگر بیماری به‌موقع تشخیص داده شود، آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند برای درمان آن استفاده شوند و درمان سریع نقش مهمی در کاهش خطر مرگ دارد.
به همین دلیل، اتفاق روسیه بیش از آنکه نشانه بازگشت «مرگ سیاه» باشد، یادآور یک واقعیت پزشکی است؛ برخی بیماری‌ها ممکن است از حافظه عمومی ناپدید شوند، اما از طبیعت نه. طاعون هنوز وجود دارد، اما جهان امروز ابزارهایی دارد که انسان قرون وسطی از داشتن حتی تصورشان هم ناتوان بود.
۴۷۴۷
