به گزارش تابناک، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در یک تجمع انتخاباتی درباره جنگ با ایران و هزینه‌های آن سخن گفت و در بخشی از صحبت‌هایش گفت: «آنها می‌توانند یک شهر را نابود کنند؛ بگذارید لس‌آنجلس را نابود کنند، بگذارید سن‌دیگو را نابود کنند.» این جمله بلافاصله با واکنش مقام‌های کالیفرنیا روبرو شد و کاخ سفید نیز در توضیحی تلاش کرد بگوید منظور ترامپ، هشدار درباره خطری بوده که در صورت دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای متوجه شهرهای آمریکا می‌شد.
فارغ از توضیح بعدی کاخ سفید، همین ادبیات رئیس‌جمهور آمریکا یک واقعیت قابل تامل را به نمایش می‌گذارد. وقتی مقام اول کاخ سفید برای توضیح هزینه‌های جنگ، از احتمال هدف قرار گرفتن شهرهای بزرگی مثل لس‌آنجلس و سن‌دیگو سخن می‌گوید، یعنی موضوع ایران برای محاسبات امنیتی آمریکا صرفا یک پرونده سیاسی روی میز مذاکره نیست. ایران در معادلات امنیتی آمریکا به عنوان طرفی دیده می‌شود که توان ایجاد هزینه و تهدید متقابل را دارد؛ موضوعی که حتی در صورت‌بندی سخنان ترامپ نیز نمی‌توان به سادگی آن را نادیده گرفت.
این نکته را نباید با اغراق یا شعار اشتباه گرفت. نقطه قوت ایران زمانی معنا دارد که بتواند هزینه هرگونه ماجراجویی علیه خود را برای طرف مقابل بالا ببرد و همین منطق، یکی از پایه‌های بازدارندگی است. وقتی رئیس‌جمهور آمریکا ناچار می‌شود برای توجیه ادامه جنگ یا هزینه‌های آن برای افکار عمومی کشورش، از امنیت شهرهای آمریکا سخن بگوید، می‌توان این سخنان را از زاویه دیگری هم خواند. آمریکا برخلاف تصویری که گاهی از قدرت مطلق خود ارائه می‌کند، در محاسباتش باید واکنش و توان طرف مقابل را نیز در نظر بگیرد.
اگر قرار است جنگ با ایران به تعبیر ترامپ «هزینه‌ای برای حفظ امنیت» باشد، چرا رئیس‌جمهور آمریکا باید برای توضیح این هزینه، امنیت لس‌آنجلس و سن‌دیگو را وسط بکشد؟ پاسخ هرچه باشد، این ادبیات نشان می‌دهد جنگ برای آمریکا هم یک بازی بدون هزینه نیست. ایران زمانی می‌تواند از موضع قدرت سخن بگوید که این واقعیت را به یک بازدارندگی پایدار، محاسبه شده و قابل اتکا تبدیل کند؛ بازدارندگی‌ای که طرف مقابل را وادار کند پیش از هر تصمیم نظامی، هزینه‌های آن را دقیق‌تر حساب کند.
