آن زمان که شرکت کونامی تصمیم به احیای مجموعه Silent Hill گرفت، بسیاری از گیمرها بیش از اینکه هیجانزده باشند، احساس نگرانی میکردند. چرا که میترسیدند سری بازی ارزشمند و بزرگسالانهای که میشناختند، با بازسازیهای سطح پایین و دنبالههای بدتر، کموبیش جایگاه افسانهای خود را از دست بدهد. هیچکس دوست نداشت فرنچایزی که چند سال به بازیسازهای مختلف درس جدی بودن و بهکارگیری عناصر ژانر وحشت برای پرداختن به مسائل انسانی تلخ را داده، کورکورانه بهعنوان ماشین پولسازی شرکتی مورداستفاده قرار بگیرد که شدیدا از روزهای خوب خود فاصله گرفته بود. ولی اُکاموتو-سان بهعنوان تهیهکنندهی تازهی مجموعه، نقشهای درستوحسابی برای بازگرداندن گیمرها به شهر غرقشده در مه داشت. او این نقشه را با همکاری استودیوهای نه چندان بزرگ اما خلاق و آشنا با ترس جلو میبرد.
استودیو Screen Burn به این دلیل اسم جدید خود را انتخاب کرد که باور دارد بازیهای ویدیویی دقیقا زمانی به اوج میرسند که تصویر ثبتشده از آنها در ذهن مخاطب تا مدتی همانجا میماند و فکر بازیکن را مشغول میکند.
انکارناپذیر است که در ابتدا شاهد لغزشهایی جدی در شروع دوبارهی فرنچایز بودیم. Ascension و The Short Message با اینکه هم برنامههای متنوع شرکت سازنده برای گسترش مجموعه و هم تمایل مخاطب به بازگشت به کابوس سایلنت هیل را نشان دادند، برای اکثر افراد اصلا در حد و اندازهی این نام ظاهر نشدند. آیندهی فرنچایز مثل شهرهایش در مه غرق شده بود که ریمیک درخشان Silent Hill ۲ از استودیو لهستانی بلوبرتیم از راه رسید و تعداد بسیار زیادی از گیمرها را ماتومبهوت سیاهی مطلق داستان جیمز، انجلا و بینوایان دیگر کرد. بااینحال حتی وقتی پذیرفتیم که یک شاهکار کلاسیک فرنچایز سایلنت هیل به شکل قابل قبول به نسل جدید منتقل شده، هنوز هم نمیتوانستیم با اطمینان نسبت به آیندهی مجموعه خوشبین باشیم. چگونه همکاری با استودیوهایی کمترشناختهشده در هنگ کنگ و اسکاتلند میتواند منجر به ارائهی دنبالههای قابل احترام برای بازیهای خلقشده توسط Team Silent افسانهای شود؟ با تعیین مسیر درست برای مجموعه و زمان دادن به آنها برای انجام کار خودشان.
مهمترین نکته دربارهی چشمانداز جدید مشخصشده برای سری بازی Silent Hill در این تعریف به چشم میآید: «سایلنت هیل یک پدیده است، نه یک شهر بهخصوص».

