سه مونولیت عظیم و سنگمانند، در دل صحنهای که مدام حرکت میکند، میچرخد، باز و بسته میشود و هر بار معماری تازهای میسازد؛ این تصویر، هسته اصلی طراحی صحنه مجموعه کنسرتهای جدید سلین دیون در پاریس است.
ویلو پرون، طراح و مدیر خلاق کانادایی و بنیانگذار Perron Studios، برای این اجرا به جای استفاده از زبان رایج صحنههای پاپ و نمایشگرهای عظیم، سراغ معماری، مقیاس و وزن رفته است؛ فضایی سنگین و مینیمال که بیش از یک دکور، مانند مجموعهای از احجام معماری متحرک عمل میکند.
این سازهها در طول اجرا جای خود را تغییر میدهند، نوازندگان را پنهان یا آشکار میکنند و گاهی صحنه را به فضایی بسته و غارمانند تبدیل میکنند. نور، سایه، تصویر و عناصر فیزیکی نیز در کنار این احجام، معماری صحنه را پیوسته دگرگون میکنند. در یکی از لحظات اجرا، ساختاری سنگی و دندانهدار برای قطعه «La Wally» از صحنه سر برمیآورد و همزمان برف بر سر تماشاگران میبارد؛ در بخشی دیگر، لوستری شبیه کریستال کوارتز با تغییر نور به دیسکوبالی درخشان تبدیل میشود.
این طراحی که همزمان با بازگشت دیون پس از بیش از شش سال دوری از اجرای کامل زنده شکل گرفته، صحنه را از یک پسزمینه ساده به عنصری فعال در روایت و تجربه کنسرت تبدیل کرده است.
لینک پیشنهادی
