الهه جعفرزاده: آخوندی با اشاره به مسئله ترافیک -بهعنوان نمونه- میگوید: «آیا مشکل ترافیک با ساخت آزادراه حل میشود؟ تجربه نشان میدهد با افزایش آزادراهها، تعداد خودروها نیز افزایش پیدا میکند و حتی ممکن است همان روز افتتاح یک آزادراه شاهد راهبندان باشیم. بنابراین راهحل ترافیک را باید در تقویت حملونقل عمومی جستوجو کرد.»
به اعتقاد او، وقتی شهرداری ساخت یک پل یا آزادراه را بهعنوان دستاورد معرفی میکند، یک شهروند کنشگر باید بتواند این سؤال را مطرح کند که آیا بهتر نبود منابع صرف افزایش ظرفیت مترو، اتوبوس، خطوط ویژه و دسترسی مردم به حملونقل عمومی شود؟
آخوندی به وضعیت حومه تهران نیز اشاره میکند؛ مناطقی که به گفته او دسترسی به حملونقل عمومی در بسیاری از آنها محدود است و روزانه بیش از ۵۰۰ هزار خودرو از بیرون وارد تهران میشوند.
اما مسئله از نگاه او فقط ترافیک نیست. یکی از تواناییهای اصلی کنشگر این است که بداند دقیقاً چه چیزی باید از دولت مطالبه کند. آخوندی میگوید: «یکی از مشکلات ما این است که گاهی اساساً نمیدانیم چه چیزی باید از دولت مطالبه کنیم.»
مشروح این گفتوگو را با عنوان «عباس آخوندی: مسئله بنیادین ایران، نداشتن شهروند آگاه و کنشگر است/ حاکمیت بهتنهایی نمیتواند توسعه را محقق کند/ کنشگر را میشود تربیت کرد؟» در خبرآنلاین بخوانید.
او دوباره از حملونقل مثال میزند: درخواست افزایش تعداد اتوبانها با این مطالبه که دسترسی ساکنان منطقه شهری تهران، حتی تا فاصله ۱۰۰ کیلومتری از مرکز شهر، به حملونقل عمومی گسترش پیدا کند، دو خواسته متفاوت است. از نظر او، بنابراین مسئله فقط این نیست که «صدای شهروند» در ساختار تصمیمگیری شنیده شود؛ این صدا باید حامل مطالبهای باشد که بر شناخت دقیق مسئله استوار است.
در این تعریف، کنشگر نه صرفاً همراه دولت است و نه نقش او به اعتراض محدود میشود. آخوندی میگوید شهروند میتواند با نهادهای مختلف همکاری کند و در کنار دولت نقش مکمل داشته باشد، اما همزمان باید توان مطالبهگری و نقد را نیز حفظ کند؛ تا جایی که اگر مسئولی اطلاعات نادرستی ارائه کرد یا راهحلی غیرواقعبینانه مطرح کرد، بتواند آن را تشخیص دهد و در برابر آن بایستد.
۴۷۲۳۲
