در تاریخِ اقتصاد معاصر، وسوسۀ عجیبی وجود دارد که هرگاه کشوری به موفقیت چشمگیر میرسد، دیگران به دنبالِ «فرمول موفقیت»اش میگردند. «ژاپن» از ویرانههای جنگِ جهانی دوم برخاست و یکی از بزرگترین اقتصادهای صنعتی جهان شد؛ «کرۀ جنوبی» از کشوری فقیر به صادرکنندۀ خودرو، کشتی و فناوری بدل شد؛ «چین» پس از دههها اقتصادِ بسته، با اصلاحات اقتصادی به کارخانۀ بزرگ جهان تبدیل شد و «نروژ» توانست ثروت نفتیاش را به یکی از بزرگترین ذخایر مالی جهان مبدل کند. طبیعی است برای کشورهای دیگر این پرسش پیش آید که راز موفقیت چه بوده است؟
