ایسنا: کافی است این روزها چند دقیقهای در اینستاگرام بچرخید تا با موجی از آدمهایی روبهرو شوید که ناگهان به چند دهه قبل برگشتهاند.
آنها با موهای فرفری، لباسهای قدیمی و عکسهایی که انگار از آلبوم خانوادگی بیرون آمدهاند.
عجیبتر از خود تصاویر، این است که چرا نسلی که آن گذشته را زندگی نکرده، امروز خودش را در آن بازسازی میکند؟
اینکه چرا این عکسها امروز در سال ۱۴۰۵ ترند شده، پاسخ را باید در لایههای زیرین روانشناسی اجتماعی جستوجو کرد؛ جایی که پدیدهای به نام «نوستالوژی نیابتی» یا «حسرت برای گذشتههای نازیسته» سر برمیآورد.
از منظر علوم اعصاب نوستالوژی پناهگاهی است که مغز در مواجهه با عدمقطعیتهای آینده و اضطرابهای حال به آن میگریزد.
هر یک از این استوریها و قابهای دستکاریشده، تلاشی تلخ است برای ترمیم حفرههای روانی نسلی که کولهبار واقعیات تلخ زندگیاش را روی دوش میگذارد.
