رساله آلکیبیادس اول»[i] گفتوگویی درباره شایستگی سیاسی آلکیبیادس و ضرورت آماده شدن او برای ایفای نقش در عرصه سیاست است؛ در بخشی از گفتوگو افلاطون برای سنجش وضعیت او به شیوه پرورش شاهزادگان ایرانِ هخامنشی اشاره میکند و از نظامی سخن میگوید که در آن چهار مربی پرورش آنان را برعهده دارند؛ این مربیان آموزشهایی چون خرد، عدالت، خویشتنداری و شجاعت را به شاهزادگانِ هخامنشی میآموزند و یکی از آنان آموزگار فنّ دینیِ مغان زرتشتی معرفی میشود. پرسش این یادداشت آن است که این تصویر از ایران چه نقشی در استدلال رساله دارد و چرا افلاطون [یا نویسنده متن] آن را در بحث شایستگی سیاسی پیش میکشد؛ مقاله با تمرکز بر ساختار گفتوگو و کارکرد این روایت نشان میدهد که ایران در آلکیبیادس اول صرفاً نمونهای از «دیگری» نیست، بلکه به معیاری برای طرح مسئله پرورش فرمانروا بدل میشود. این بررسی در پی اثبات تأثیرپذیری افلاطون از زرتشت نیست، بلکه میکوشد جایگاه و معنای این تصویر از ایران را در متن روشن کند.
