در تهرانِ دهه ۱۳۵۰، بعضی بوتیکها فقط محل خرید لباس نبودند؛ بخشی از سبک زندگی و تصویر تازهای بودند که پایتخت از خود میساخت. «بوتیک نامبر وان» در خیابان صنیعالدوله، در امتداد خیابان ثریا، یکی از همین مکانها بود؛ بوتیکی که با مدیریت کیوان خسروانی خیلی زود به یکی از معروفترین و شیکترین فروشگاههای پایتخت تبدیل شد.
نامبر وان در اسفند ۱۳۵۰، ویترینی متفاوت از بسیاری از فروشگاههای آن روز تهران داشت؛ اما داستانش از یک زیرزمین محقر آغاز شده بود. خسروانی بعدها روایت کرده بود که وقتی زیرزمین را با اجارهای بسیار کم تحویل گرفتند، چیزی جز دخمهای شبیه آبانبار نبود؛ فضایی که با چند پله از سطح خیابان پایین میرفت و به ورودی بوتیک میرسید.
اما همان فضای نامتعارف، با طراحی و معماری متفاوت، به فروشگاهی بدل شد که چنان مشتری داشت که برای دیدن و پرو کردن لباسها باید نوبت میگرفتند. رونق نامبر وان سرانجام به گشایش شعبه زنانه، درست روبهروی بوتیک اصلی، انجامید؛ جایی که نام کیوان خسروانی را بیش از پیش با مد و زندگی شهری تهران آن سالها گره زد.
لینک پیشنهادی
