از حجاز تا جمکران؛ روایت زنانی که از ناتمامی‌ها حماسه می‌سازند

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در صفحات تاریخ تشیع، داستان هایی هست که در نگاه اول، با غبار اندوه پوشیده شده اند؛ اما وقتی درنگ می کنی، میبینی از دل همان غبار، خورشیدی طلوع کرده که قرن هاست راه را نشان می دهد. داستان حضرت فاطمه معصومه (س) از همین جنس است.

بنابر روایت ابنا، تصورش را بکن؛ دختری جوان، در روزگاری که نه از جاده های آسفالته خبری بود و نه از وسایل نقلیه امروزی. با چهارپایانی خسته، از حجاز سوزان راهی سفری می شود که مقصدش خراسان است؛ آن هم نه برای دیدار ساده یک برادر، که برای پیوستن به امام زمانش، به حجت خدا روی زمین. هزاران فرسنگ راه را با کمترین امکانات طی می کند. گرما، تشنگی، ناامنی راه ها، کید دشمنان اهل بیت، همه و همه را به جان می خرد. و درست در میانه راه، در ساوه، شمشیر کینه دشمنان فرود می آید. برادران و همراهانش شهید می شوند. خودش مسموم و بیمار، به قم می رسد. و آنجا، در غربتی جانسوز، درحالی که هنوز فاصله زیادی تا وصال برادر داشت، دیده از جهان فرو می بندد.

 در نگاه اول، این قصه یک تراژدی تمام عیار است. حرکتی که به مقصد نرسید. شوقی که با مرگ گره خورد. هجرتی که در میانه راه شکست. اما تاریخ شیعه، هنر عجیبی در معنا بخشیدن به همین «ناتمامی» ها دارد. مگر نه این است که خود عاشورا هم در ظاهر، یک ناتمامی عظیم بود؟ اما همان نیمهتمامِ خونین، تا ابد جوشان باقی ماند.

 حضرت معصومه (س) به ظاهر به امام رضا (ع) نرسید، اما مسیر حرکتش، خود تبدیل به مقصدی شد که میلیون ها انسان را به امام زمانشان می رساند. آن بانوی مهاجر، با همان بدن نحیف و بیمار، قم را قم کرد. شهری که قرار بود منزلگاه موقتش باشد، حالا به برکت قدمهایش، پایگاه علم شیعه، خاستگاه انقلابی عظیم، و حرمی شده که دلهای بیشماری را روانه آستان اهل بیت میکند. این است رمز جاودانگیِ آنچه در ظاهر ناتمام ماند، اما در باطن، تاریخ را تغییر داد.

 حالا، ما وارثان همان مسیریم. روزی که ستاد تشییع رهبر انقلاب، شهر قم را به عنوان یکی از مقاصد این بدرقه تاریخی برگزید، گویی این قصه کهن، یک بار دیگر جان گرفت. تشییعی که از حرم حضرت معصومه آغاز می شود و به مسجد مقدس جمکران خاتمه می یابد. از نمادی کهن از هجرت و استقامت یک زن، تا نمادی سرشار از انتظار و امید. از بانویی که برای رسیدن به امامش جان داد، تا پایگاهی که متعلق به امامی است که جهان در انتظار طلوع او نفس می کشد.

 و در این میان، پیام حضرت معصومه برای زنان امروز ایران، درخشان تر از همیشه است. دشمنان این سرزمین، تمام تلاش خود را به کار بسته اند تا زنان ما را از میدان کنار بکشند. رسانه های بیگانه، هر روز با تیترهای فریبنده، با وعده های رنگارنگ، با شلوغکاری های خبری، می خواهند زن ایرانی را از مسیرش جدا کنند. می خواهند او باور کند که این راه ارزش دشواری هایش را ندارد. که این مسیر به مقصد نمی رسد. که گرما و سختی اش ارزش تحمل ندارد.

 اما قم، با حرم بانوی مهاجرش، یک پاسخ تاریخی به این وسوسه ها دارد. حضرت معصومه (س) به همه ما، به ویژه زنان، یاد می دهد که ارزش یک حرکت، همیشه در رسیدن به مقصد ظاهری نیست. گاهی خودِ حرکت کردن، خودِ پای در مسیر حق گذاشتن، خودِ از گرما و سختی نترسیدن، یک پیروزی است. او با همه دشواری ها راه افتاد. در گرما، در تشنگی، در سوگ عزیزانش، اما ایستاد. به مقصد ظاهری نرسید، اما مقصد را تغییر داد. او ثابت کرد که یک زن، حتی اگر به ظاهر شکست بخورد، اگر در مسیر حق باشد، شکستش نیز مایه برکت و جاودانگی خواهد شد.

 زن ایرانی امروز، دختر همان مکتب است. او وارث همان غیرت و همان استقامت است. وقتی رهبری را شهید می کنند، تصور نکنند که راه او به پایان رسیده. که این کشتی بیلنگر مانده. آرمانهای آن مرد بزرگ، در خون تک تک مردان و زنان این سرزمین جاری است و جوشش دارد. هر زن ایرانی که پای در این تشییع باشکوه می گذارد، با جسم خود اعلام می کند: «ما همان مسیری را ادامه میدهیم که تو رفتی. ما همان امانتی را بر دوش میکشیم که تو حمل کردی.»

 تشییع از حرم حضرت معصومه تا جمکران، فقط یک مسیر جغرافیایی نیست. این یک رژه تمدنی است. یک بیانیه تاریخی است که می گوید: ما از بانوی هجرت و استقامت الگو گرفته ایم. ما یاد گرفته ایم که دشواری های راه، ما را از پا نمی اندازد. ما فرزندان همان زنانی هستیم که تاریخ را با صبر و استقامت خود ساختند، نه با تن دادن به آسایش وعده داده شده دشمنان.

 پس بگذار شلوغکاری های رسانه ای دشمن ادامه داشته باشد. بگذار تطمیع ها و تهدیدها سر جای خود باقی باشد. زن مسلمان ایرانی، با نگاه به حضرت معصومه (س)، خوب فهمیده است که در گرما و سختی، گنجی نهفته است که در آسایش و تسلیم یافت نمی شود. او می داند که قدم هایش در این تشییع، هرچند در زیر آفتاب داغ، ادامه همان قدم هایی است که قرن ها پیش، بانویی از تبار پیامبر، از حجاز تا قلب ایران برداشت.

 و چه زیباست پایان این مسیر؛ جمکران. مسجدی که متعلق به امامی است که خواهد آمد. انگار این تشییع، از هجرت آغاز می شود و به انتظار ختم می گردد. از استقامتِ زنی که جان داد تا به امامش برسد، تا پایگاه امامی که روزی خواهد آمد تا تمام هجرت ها و تمام انتظارها را معنا ببخشد. این مسیر، عصاره تاریخ شیعه است؛ تاریخی که زنان در آن، همواره پرچمدار استقامت و شوق وصال بوده اند.

 بانوی کرامت، تو مسیر را ناتمام گذاشتی، اما همان ناتمامی، تا ابد ادامه دارد. و امروز، زنان سرزمینت، ادامه دهنده ی راه تواند.