مبلغ – آیتالله حاج شیخ مهدی معزالدولهای تهرانی، از علمای معاصر شیعه بود که زندگی علمی و اجتماعی خود را به تحصیل، تبلیغ معارف دینی و تربیت نسلهای مختلف اختصاص داد. او در سال ۱۳۱۷ قمری در تهران و در محله قدیمی شاهی، پامنار کنونی، به دنیا آمد و در خانوادهای روحانی رشد کرد.
پدر او، آیتالله شیخ محمدباقر معزالدولهای، از عالمان شناختهشده تهران و از شاگردان میرزا حسن آشتیانی بود که سالها در حوزه علمیه تهران و مدارس مروی و محمودیه تدریس میکرد. شهرت خاندان معزالدولهای نیز به دلیل امامت جماعت مسجد معزالدوله در محله عینالدوله تهران شکل گرفت؛ مسجدی که بعدها به مهمترین پایگاه فعالیتهای علمی و تبلیغی شیخ مهدی تبدیل شد.
مهدی معزالدولهای تحصیلات دینی خود را در حوزه علمیه تهران آغاز کرد و نزد استادانی چون میرزا کوچک ساوجی، حاجآقا بزرگ ساوجی و میرزا احمد آشتیانی به فراگیری ادبیات، فقه، اصول و دیگر علوم حوزوی پرداخت. او در مدت کوتاهی به جایگاهی علمی دست یافت که مورد توجه مراجع و عالمان برجسته زمان خود قرار گرفت.
شیخ مهدی در ۲۶ سالگی از سوی آیتالله شیخ عبدالنبی نوری مورد تأیید قرار گرفت و در همان اجازه، از فضل، تقوا، صلاح و کمالات اخلاقی او یاد شد. آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی، مؤسس حوزه علمیه قم نیز این تأیید را امضا کرد. در ادامه، بیش از ۲۵ اجازه و تأیید از سوی مراجع و بزرگان جهان تشیع برای او صادر شد و شخصیتهایی چون سیدابوالحسن اصفهانی، آیتالله بروجردی، آیتالله محمدحسین غروی اصفهانی و آیتالله سیدحسین طباطبایی قمی، مردم را به بهرهگیری از دانش و شخصیت او تشویق کردند.
پس از درگذشت پدر و برادرش، آیتالله معزالدولهای امامت جماعت مسجد معزالدوله را برعهده گرفت و فعالیتهای اجتماعی و تبلیغی خود را از همین پایگاه دنبال کرد. او در دوران حکومت رضاخان و فشار بر روحانیت و نهادهای دینی نیز به اقامه نماز جماعت، سخنرانی و ارشاد مردم ادامه داد.
وی بخش مهمی از فعالیت خود را به تربیت مردم، بهویژه نسل جوان، اختصاص داده بود. شیوه تبلیغ او بر محبت، گفتوگو و تأثیرگذاری اخلاقی استوار بود و از تندی، خشونت و تحقیر مخاطبان پرهیز داشت. او معتقد بود دعوت دینی و امر به معروف بدون محبت و توجه به تربیت انسان، نمیتواند تأثیر عمیقی بر جامعه داشته باشد.
در کنار فعالیتهای گسترده تبلیغی، آثاری نیز از او به جا مانده است که از جمله آنها میتوان به «تذکره الصلوه»، «تذکره الصوم» و «الدعا و الغیبه» اشاره کرد. این آثار با زبانی ساده و با هدف آموزش و تربیت دینی نوشته شدند.
زندگی ساده، دوری از تجمل، ارتباط نزدیک با مردم، علاقه عمیق به اهل بیت(ع) و توجه ویژه به تربیت شاگردان از مهمترین ویژگیهای شخصیتی آیتالله «رفیعا» بود. او سرانجام در نیمهشب ۲۱ ربیعالاول سال ۱۴۰۲ قمری در تهران درگذشت و بنا بر وصیت خود در قبرستان نو قم به خاک سپرده شد.
