خبرآنلاین – امیرعلی ابوالفتح کارشناس مسائل آمریکا در گفتگو با خبرگزاری خبرآنلاین اظهار داشت: «آمریکاییها میان کمپین نظامی و کمپین اقتصادی در رفتوآمد هستند. اینگونه نیست که اگر وارد یک کمپین نظامی شدند، فشار اقتصادی را کنار بگذارند یا برعکس. اکنون ما در دورهای از جنگ کمشدت نظامی و جنگ پرشدت اقتصادی قرار داریم و پس از انتخابات ممکن است هم فشار اقتصادی ادامه پیدا کند و هم کمپین نظامی دوباره فعال شود.»
در ادامه بخشی از مصاحبه امیرعلی ابوالفتح با خبرآنلاین را میخوانید؛
آمریکا احتمالاً پیش از انتخابات میاندورهای آغازگر جنگ پرشدت نخواهد بود/ اگر فشار اقتصادی نتیجه ندهد، آمریکا دوباره به کمپین نظامی بازمیگردد
به نظر من، ما همین حالا نیز در میانه یک سناریوی نظامی قرار داریم. دو یا سه روز و گاهی چند روز درگیری وجود دارد. اگر منظور شما ورود به یک جنگ گستردهتر و فراگیرتر، مشابه جنگ قبلی باشد، احتمال آن وجود دارد.
اگر جنگ ۱۲ روزه و یک جنگ ۴۰ روزه را جنگهای پرشدت نامگذاری کنیم و نبرد هرمز را که با وقفهای چند هفتهای یا چندروزه دوباره آغاز شده، جنگ کمشدت بدانیم، احتمال زیادی وجود دارد که وارد دوره دیگری از جنگ پرشدت شویم.
برآورد من این است که احتمالاً آمریکاییها پیش از انتخابات میاندورهای خود مبتکر آغاز یک جنگ پرشدت نخواهند بود، اما ممکن است ایران بنا به دلایل مختلف، با یک حمله پیشدستانه، پیش از انتخابات آمریکا وارد جنگ پرشدت شود.
پس از انتخابات نیز، اگر این کمپین انزوای اقتصادی یا فشار اقتصادی، آنگونه که آمریکاییها انتظار دارند، نتیجه ندهد، احتمال دارد آمریکا دوباره به کمپین نظامی بازگردد.
آمریکاییها میان کمپین نظامی و کمپین اقتصادی در رفتوآمد هستند. اینگونه نیست که اگر وارد یک کمپین نظامی شدند، فشار اقتصادی را کنار بگذارند یا برعکس. اکنون ما در دورهای از جنگ کمشدت نظامی و جنگ پرشدت اقتصادی قرار داریم و پس از انتخابات ممکن است هم فشار اقتصادی ادامه پیدا کند و هم کمپین نظامی دوباره فعال شود.
سرنوشت جنگ اقتصادی ایران بیش از هر جا در پکن مشخص میشود/ کسی از اروپاییها انتظار ندارد که در برابر آمریکا بایستند
اروپا که تکلیفش مشخص است. اروپا از آمریکا پیروی میکند و قدرت چانهزنی چندانی ندارد. کسی هم از اروپاییها انتظار ندارد که در برابر آمریکاییها بایستند. اروپاییها در موضوع اوکراین خود را از ایران آسیبدیده میدانند و بنابراین میتوان اروپا را تا حد زیادی از این معادله کنار گذاشت.
روسیه نیز خود زیر تحریمهای شدید قرار دارد و اقداماتی که آمریکاییها علیه روسیه انجام میدهند، لزوماً برای روسها معنای متفاوتی ندارد؛ زیرا آنها نیز سالهاست تحت تحریم هستند.
اما چین متفاوت است. چین تا این لحظه مقاومت کرده و این مقاومت نیز کاملاً ملموس بوده است. مواضع رسمی چین این است که به این کمپین اقتصادی که آمریکا علیه ایران راه انداخته، تن نمیدهد.
البته این مسئله صفر و صدی نیست. نمیتوان انتظار داشت چینیها همان رویکردی را داشته باشند که روسها دارند؛ زیرا اقتصاد چین با اقتصاد آمریکا درهمتنیده است. علاوه بر این، چین شرکای بسیار بانفوذی در منطقه دارد و حتی اگر مسئله آمریکا هم مطرح نباشد، به دلیل روابطش با شرکای منطقهای خود، مانند عربستان و امارات، با احتیاط بیشتری رفتار میکند.
با این حال، همین رفتار محتاطانه نیز برای ایران یک منفذ تنفسی ایجاد میکند و آمریکا تلاش میکند همان منفذ را نیز ببندد.
بعید به نظر میرسد آمریکا بخواهد بر سر ایران بهگونهای با چین برخورد کند که مناسبات خود با پکن آسیب جدی ببیند. آمریکاییها در این زمینه محتاط هستند. برای مثال، مجازات یک بانک در کشوری مانند مصر یا امارات یک مسئله است، اما برخورد با یک بانک معتبر چینی مسئله دیگری است؛ زیرا چین میتواند اقدامات تلافیجویانه انجام دهد.
بنابراین، آمریکاییها محتاط هستند. اکنون همه نگاهها به این مسئله است که اگر آمریکا فشار میآورد، ابتدا باید ببیند آیا میتواند چین را نیز با خود همراه کند یا نه. در واقع، سرنوشت این جنگ اقتصادی بیش از هر جای دیگری در پکن مشخص میشود.
تا امروز، چین به تعبیر عامیانه «جا نزده» است. اما نمیدانم آیا در آینده فشارها آنقدر سنگین میشود و فشار بر ایران برای آمریکاییها آنقدر اولویت پیدا میکند که حاضر شوند از بخشی از منافع خود در ارتباط با چین چشمپوشی کنند و هزینه آن را بپردازند یا خیر.
