به گزارش تابناک؛ اضطراب دیگر فقط مشکلی مربوط به بزرگسالان نیست. بسیاری از والدین و معلمان در سالهای اخیر متوجه شدهاند که کودکان بیش از گذشته نگران، بیقرار و حساس شدهاند. کودکانی که گاهی از رفتن به مدرسه میترسند، شبها خواب راحتی ندارند، از آینده نگراناند یا حتی بدون دلیل مشخص دچار دلدرد و سردرد میشوند. متخصصان سلامت روان نیز از افزایش قابل توجه اختلالات اضطرابی در میان کودکان خبر میدهند.
البته اضطراب تا حدی بخشی طبیعی از زندگی است و به انسان کمک میکند در برابر خطرات هوشیار باشد؛ اما زمانی که نگرانیها شدید، مداوم و خارج از کنترل شوند، میتوانند بر رشد، یادگیری و روابط اجتماعی کودک اثر منفی بگذارند. پرسش مهم این است که چرا کودکان امروز بیش از نسلهای گذشته با اضطراب دستوپنجه نرم میکنند؟
فشار موفقیت
یکی از مهمترین عوامل افزایش اضطراب در کودکان، فشارهای تحصیلی است. بسیاری از کودکان از سنین پایین وارد چرخهای از کلاسهای آموزشی، آزمونها و رقابتهای درسی میشوند. در چنین شرایطی، موفقیت تحصیلی گاهی به معیار اصلی ارزشمندی کودک تبدیل میشود.
وقتی کودک احساس کند که باید همیشه بهترین باشد یا کوچکترین اشتباه به معنای شکست است، به تدریج ترس از ناکامی در او شکل میگیرد. این ترس میتواند باعث نگرانی دائمی، کاهش اعتمادبهنفس و حتی اجتناب از انجام فعالیتهای جدید شود. برخی کودکان آنقدر نگران نتیجه هستند که از امتحان دادن، پاسخ دادن در کلاس یا تجربههای تازه میترسند.
کارشناسان معتقدند تأکید بیش از حد بر نمره و رتبه، بدون توجه به تلاش و پیشرفت فردی، یکی از عوامل مهم افزایش اضطراب در سنین مدرسه است.
وقتی نگرانی مهمان همیشگی کودکان میشود؛ راهی برای بازگرداندن آرامش
شبکههای اجتماعی، پنجرهای که گاهی استرس میآورد
فناوری و اینترنت فرصتهای زیادی برای یادگیری و ارتباط ایجاد کردهاند، اما استفاده بیرویه از شبکههای اجتماعی میتواند پیامدهای روانی قابل توجهی برای کودکان داشته باشد.
کودکان و نوجوانان امروز در معرض حجم عظیمی از اطلاعات، تصاویر و اخبار قرار دارند. مقایسه مداوم خود با دیگران، مشاهده زندگیهای به ظاهر کامل در فضای مجازی و نگرانی از پذیرفته شدن توسط همسالان، میتواند احساس ناکافی بودن و اضطراب را افزایش دهد.
از سوی دیگر قرار گرفتن در معرض اخبار نگرانکننده، حوادث تلخ یا محتوای نامناسب نیز سطح استرس کودکان را بالا میبرد. بسیاری از کودکان توانایی کافی برای تحلیل این اطلاعات را ندارند و همین مسئله باعث میشود نگرانیهای آنها بیشتر شود.
خانهای آرام یا محیطی پراسترس؟
خانواده نخستین محیطی است که کودک در آن احساس امنیت را تجربه میکند. هنگامی که فضای خانه آرام و حمایتکننده باشد، کودک بهتر میتواند با چالشهای زندگی کنار بیاید. اما تنشهای خانوادگی، اختلافات مداوم، مشکلات اقتصادی یا نگرانیهای والدین ممکن است به طور مستقیم بر سلامت روان فرزندان اثر بگذارد.
کودکان حتی زمانی که بزرگترها تصور میکنند متوجه مسائل نیستند، تغییرات عاطفی و تنشهای محیط را احساس میکنند. دعواهای مکرر، بیثباتی خانوادگی یا فشارهای روانی والدین میتواند احساس ناامنی را در کودک افزایش دهد. در بسیاری از موارد، کودک دلیل نگرانی خود را نمیداند، اما نشانههای اضطراب در رفتار و جسم او ظاهر میشود.
سایهای که از دوران کرونا باقی ماند
همهگیری کرونا تجربهای کمسابقه برای کودکان سراسر جهان بود. تعطیلی مدارس، محدود شدن ارتباطات اجتماعی، دوری از دوستان و نگرانی درباره بیماری، آثار روانی عمیقی بر بسیاری از کودکان گذاشت. اگرچه سالها از اوج همهگیری گذشته است، اما برخی پیامدهای آن همچنان باقی ماندهاند. بسیاری از کودکان در آن دوران فرصتهای مهمی برای تعامل اجتماعی، بازی و یادگیری مهارتهای ارتباطی را از دست دادند.
متخصصان معتقدند بخشی از افزایش اضطراب کودکان در سالهای اخیر با تجربههای دوران کرونا مرتبط است. برخی کودکان هنوز نسبت به بیماری، جدایی از والدین یا تغییرات ناگهانی محیطی حساسیت بیشتری نشان میدهند.
خواب کم و تحرک ناکافی
سبک زندگی امروزی نیز در افزایش اضطراب کودکان نقش دارد. استفاده طولانیمدت از تلفن همراه، تبلت و تلویزیون باعث شده بسیاری از کودکان کمتر از گذشته فعالیت بدنی داشته باشند. تحرک جسمی یکی از مهمترین عوامل تنظیم خلقوخو و کاهش استرس است. کودکانی که فرصت کافی برای بازی، ورزش و حضور در فضای باز دارند، معمولاً آرامش بیشتری را تجربه میکنند.
در کنار آن، کمبود خواب نیز میتواند اضطراب را تشدید کند. خواب ناکافی باعث خستگی، تحریکپذیری، کاهش تمرکز و افزایش حساسیت عاطفی میشود. بسیاری از کودکانی که با اضطراب دستوپنجه نرم میکنند، الگوی خواب نامنظم دارند و این چرخه میتواند مشکلات آنها را تشدید کند.
وقتی نگرانی مهمان همیشگی کودکان میشود؛ راهی برای بازگرداندن آرامش
وقتی اضطراب خود را در جسم نشان میدهد
اضطراب همیشه به شکل نگرانی و ترس آشکار بروز نمیکند. در کودکان، نشانههای جسمی یکی از رایجترین راههای بروز استرس هستند. دلدردهای مکرر، سردردهای بدون علت پزشکی مشخص، حالت تهوع یا احساس خستگی مداوم میتواند نشانهای از اضطراب باشد. گاهی کودک به دلیل ترس یا نگرانی از رفتن به مدرسه شکایتهای جسمی مختلفی را تجربه میکند. به همین دلیل، والدین نباید هر علامت جسمی را صرفاً به مشکلات جسمانی نسبت دهند، بلکه لازم است وضعیت روحی و عاطفی کودک نیز مورد توجه قرار گیرد.
زنگ خطرهایی که نباید نادیده گرفته شوند
برخی رفتارها میتوانند نشانه هشداردهنده اضطراب باشند. اختلال خواب، کابوسهای شبانه، بیقراری، پرخاشگری یا گوشهگیری از جمله این نشانهها هستند. برخی کودکان نیز عادتهای عصبی مانند ناخن جویدن، کندن پوست اطراف انگشتان یا بازی مداوم با موها را نشان میدهند. وابستگی بیش از حد به والدین، ترس شدید از جدایی یا نگرانیهای مداوم درباره اتفاقات روزمره نیز میتواند از علائم اضطراب باشد. البته وجود یکی از این نشانهها به تنهایی به معنای اختلال اضطرابی نیست، اما تداوم آنها نیازمند توجه جدی است.
چگونه از اضطراب کودکان پیشگیری کنیم؟
پیشگیری از اضطراب نیازمند مجموعهای از اقدامات ساده، اما مؤثر است. نخستین قدم، اختصاص زمان باکیفیت به کودک است. بسیاری از کودکان بیش از هر چیز به توجه، شنیده شدن و احساس امنیت نیاز دارند. گفتوگوهای روزانه، بازی کردن، کتاب خواندن یا حتی چند دقیقه صحبت صمیمانه میتواند به کودک کمک کند احساسات خود را راحتتر بیان کند. کودک باید بداند که میتواند بدون ترس از قضاوت، نگرانیهایش را با والدین در میان بگذارد. ایجاد فضایی امن برای بیان احساسات یکی از مهمترین عوامل محافظتکننده در برابر اضطراب محسوب میشود.
نقش سبک زندگی سالم در آرامش روان
خواب کافی، تغذیه متعادل و فعالیت بدنی منظم تأثیر چشمگیری بر سلامت روان کودکان دارند. مصرف میوهها، سبزیجات، پروتئینهای سالم و کاهش مصرف نوشیدنیهای شیرین میتواند به بهبود خلقوخو کمک کند. همچنین محدود کردن زمان استفاده از تلفن همراه و سایر صفحههای نمایش اهمیت زیادی دارد. کارشناسان توصیه میکنند کودکان بخشی از زمان روز را به فعالیتهای فیزیکی، بازیهای گروهی و حضور در فضای باز اختصاص دهند. این فعالیتها علاوه بر کاهش استرس، مهارتهای اجتماعی و اعتمادبهنفس کودک را نیز تقویت میکنند.
به جای کمالگرایی، تلاش را تشویق کنیم
یکی از اشتباهات رایج در تربیت کودکان، تمرکز بیش از حد بر نتیجه است. هنگامی که کودک فقط به خاطر نمره بالا یا موفقیت مورد تحسین قرار میگیرد، ممکن است به تدریج از شکست بترسد. روانشناسان توصیه میکنند والدین و معلمان به جای تأکید صرف بر موفقیت، تلاش و پشتکار کودک را تشویق کنند. این رویکرد به کودکان میآموزد که اشتباه کردن بخشی طبیعی از فرایند یادگیری است و ارزش آنها به موفقیتهایشان محدود نمیشود.
چه زمانی باید از متخصص کمک گرفت؟
اضطراب خفیف و موقتی معمولاً بخشی طبیعی از رشد کودک است، اما زمانی که نگرانیها به زندگی روزمره آسیب میزنند، نباید آنها را نادیده گرفت. اگر اضطراب باعث اختلال در خواب، افت تحصیلی، مشکلات ارتباطی، کنارهگیری اجتماعی یا ناراحتی شدید کودک شود، مراجعه به روانشناس یا مشاور کودک ضروری است. مداخله زودهنگام میتواند از تشدید مشکلات در سالهای بعد جلوگیری کند.
در دنیای پرشتاب امروز، کودکان بیش از هر زمان دیگری به احساس امنیت، حمایت عاطفی و فرصت تجربه یک کودکی آرام نیاز دارند. توجه به سلامت روان کودکان نه تنها کیفیت زندگی امروز آنها را بهبود میبخشد، بلکه پایهای محکم برای سلامت روان و موفقیت آنها در آینده خواهد بود.
منبع: ایرنا
