سینمای وسترن بعد از عبور از دنیای کلاسیک‌اش مجبور شد دست به دستکاری عنصرهای حیاتی خود بزند، چراکه مخاطب دیگر حوصله‌ی دیدن فیلم‌های تکراری وسترن را نداشت. به‌همین دلیل بود که وسترن‌های اسپاگتی ساخته شدند و بعد از آنهم مخاطب با موج بزرگی از وسترن‌های تجدیدنظرطلبانه روبه‌رو شد. درواقع این ژانر تا به امروز با پیوند در ژانرهای دیگر دوام آورده است. وسترن از آینده‌ی سینما قابل حذف شدن نیست و نمی‌توان گذشته‌ی طلایی‌اش را فراموش کرد. به‌همین دلیل وسترن امروز در ترکیب با دیگر ژانرها جان می‌گیرد و ادامه پیدا می‌کند. در ادامه به نقد یکی از جدیدترین نئووسترن‌های سینما با بازی متیو مک‌کانهی می‌پردازیم.
در دامه داستان فیلم لو می‌رود
