وقتی درباره عملکرد تیم ملی و امیر قلعهنویی مطلبی مینویسیم، انتظار طبیعی این است که پاسخ ما را با منطق، آمار، استدلال و عملکرد فنی بدهند؛ نه اینکه بعد از انتشار مطلب، تلفنها به صدا دربیاید و عدهای با تماسهای مختلف، گاهی با تهدید و گاهی با درخواست، تلاش کنند رسانه را از ادامه نقد منصرف کنند.
یک روز تماس میگیرند که چرا علیه امیر مطلب مینویسید، روز دیگر با لحنی دوستانه خواهش میکنند دیگر به کار قلعهنویی ورود نکنید. اما سؤال اساسی اینجاست؛ مگر تیم ملی فوتبال ایران ملک شخصی کسی است؟ مگر جایگاه سرمربی تیم ملی فراتر از نقد و پرسشگری است؟
امیر قلعهنویی، مانند هر سرمربی دیگری، حق دارد از تصمیمات فنی خود دفاع کند و حتی منتقدانش را به چالش بکشد؛ اما در مقابل، رسانه و افکار عمومی هم حق دارند درباره انتخاب بازیکنان، کیفیت بازی، نتایج، تاکتیکها و آینده تیم ملی سوال کنند.
نکته مهم این است که نقد یک مربی به معنای دشمنی با او نیست. اتفاقا تیم ملی به اندازهای اهمیت دارد که نمیتوان نسبت به عملکرد آن بیتفاوت بود. پیراهن تیم ملی متعلق به مردم ایران است و مسئولیت هدایت آن نیز باید در معرض ارزیابی عمومی باشد.
اگر مطلبی اشتباه است، پاسخ آن روشن است؛ استدلال کنید، آمار ارائه دهید و واقعیتهای فنی را توضیح دهید. اگر نقدی منصفانه نیست، میتوان آن را با منطق رد کرد اما تماسهای پشتپرده، فشار، تهدید و درخواست برای سکوت، نه پاسخی به نقد است و نه کمکی به اعتبار سرمربی تیم ملی.
ما نه با امیر قلعهنویی مسئله شخصی داریم و نه با هیچ فرد دیگری. مسئله ما عملکرد تیم ملی و حق مردم برای دانستن و پرسیدن است.
قرار نیست با چند تماس، منتقد به سکوت وادار شود. ما درباره تیم ملی مینویسیم، چون این تیم متعلق به مردم است؛ و تا زمانی که پرسش و نقد وجود دارد، هیچکس نباید انتظار داشته باشد جایگاهش او را از پاسخگویی معاف کند.
۲۵۱ ۲۵۱

