به گزارش تابناک، اخیرا دختر حمید رسایی در یکی از تجمعات شبانه از پدرش دفاع کرده و اعتراض او به ماجرای بیانیه مجلس را ایستادگی در برابر بی‌قانونی دانسته است. از نگاه او، رسایی هزینه اعتراضش را داده و نباید در برابر آنچه تخلف می‌داند سکوت می‌کرد. درباره این موضع، فارغ از قضاوت درباره اصل پرونده، باید گفت که هر اعتراضی را نمی‌توان صرفا با عنوان «عدالت‌خواهی» از نقد مصون کرد.
از سوی دیگر، سال‌هاست دختر میرحسین موسوی نیز درباره حصر پدرش موضع می‌گیرد و خواستار پایان آن است. او هم تصمیم موجود را نمی‌پذیرد و آن را قابل اعتراض می‌داند. همان معیاری که برای رسایی مطرح می‌شود، درباره این اعتراض هم صدق می‌کند؛ مخالفت با یک تصمیم رسمی، به خودی خود آن تصمیم را غیرقانونی نمی‌کند.
- بیشتر بخوانید:
وقتی حکم علیه رسایی است «سیاسی» می‌شود / فرار به جلو یا مظلوم‌نمایی؟
مشکل اینجاست که هر جریان، قانون را تا جایی می‌پذیرد که نتیجه مطلوبش را داشته باشد. برای یکی، اعتراض به تصمیم رسمی «ایستادگی» است و برای دیگری همان رفتار «قانون‌گریزی» تلقی می‌شود. این نگاه دوگانه سال‌هاست در فضای سیاسی کشور تکرار می‌شود و هر بار هم فقط جای موافق و مخالف عوض می‌شود.
اگر قرار است از قانون حرف بزنیم، باید یک متر داشته باشیم؛ نه یک متر برای خودی و یک متر برای رقیب. هیچ‌کس نمی‌تواند صرف اعتراض، برداشت خودش از عدالت را جایگزین قانون کند. این قاعده هم برای رسایی باید صادق باشد و هم برای موسوی. عدالت‌خواهی، وقتی ارزش دارد که قبل از دیگران، نسبت به رفتار و موضع خودمان سخت‌گیر باشیم.
