ستاد کل ارتش اسرائیل، است، برشمرده‌اند.
به گفته آن‌ها، آیزنکوت یک «الاغ»، «میمون» ــ نه به معنای جانورشناختی، بلکه به معنای اصطلاح عامیانه عبری برای فردی است که در یک سازمان تبهکار نقش قربانی یا مهره قربانی را بازی می‌کند ــ چاق، خرس عروسکی، ناتوان در بیان منظور خود، لکنت‌زبان، بی‌سواد و «چپ‌گراترین فرد ممکن» است. آن‌ها همچنین مدعی‌اند که او تنها به این دلیل به ریاست ستاد کل ارتش رسید که هویت شرقی‌تبار خود را پنهان کرد و وانمود کرد اشکنازی است. علاوه بر همه این‌ها، به گفته آن‌ها، تسلط او به زبان انگلیسی نیز چندان تعریفی ندارد.
آن‌ها نمی‌توانند این واقعیت را تحمل کنند که آیزنکوت از هر دو طرف خانواده، یهودی مراکشی‌تبار است؛ مردی که داستان زندگی‌اش مایه افتخار اسرائیل است.
برای زیر سؤال بردن هویت او، حتی به فرزندانش نیز حمله کرده‌اند؛ فرزندانی که به‌اندازه کافی مذهبی نیستند، اما به‌اندازه کافی ساده‌لوح بوده‌اند که به ارتش بپیوندند، خدمت اجباری خود را به پایان برسانند، در دوره احتیاط خدمت کنند و حتی در میدان نبرد کشته شوند.
مگال که پیش‌تر هرگز تا این اندازه خودبزرگ‌بین و هیستریک نبوده، طی چند روز گذشته دو بار به خودش ضربه زده است.
نخستین مورد زمانی بود که او به خانواده‌های داغدار سربازان کشته‌شده که یادداشت‌هایی در محکومیت نتانیاهو نوشته بودند، ناسزا گفت. این خانواده‌ها نوشته‌های خود را در کتابی با عنوان «آقای رهاشدگی» گردآوری کرده‌اند؛ کتابی که در واقع مجموعه‌ای از همان مقالات است.
دومین مورد زمانی بود که آیزنکوت را «میمون مزراحی مراکشی» خواند و مدعی شد «اشکنازی‌های نخبه‌گرا» او را به صحنه آورده‌اند، اما در پشت پرده نخ‌هایش را می‌کشند.
پیام ضمنی مگال تجسم نژادپرستی بود: اگر فردی با تبار مراکشی به بالاترین جایگاه‌ها برسد، این دستاورد حاصل تلاش‌های خودش نیست؛ او صرفاً یک میمون است.
نتانیاهو هرگز درباره اظهارنظر نخست مگال واکنشی نشان نداد؛ اظهارنظری که بی‌تردید حتی نفرت‌انگیزتر و زننده‌تر از دومی بود. دلیل این سکوت نیز روشن است: مگال در حال حمله به کتاب «آقای رهاشدگی» بود.
اما روز یکشنبه، نتانیاهو در مصاحبه‌ای که حدود ۱۲ ساعت پس از اظهارات مگال انجام شد، در مقابل، اظهارنظر نژادپرستانه او درباره آیزنکوت را محکوم کرد. نخست‌وزیر، طبق معمول، چاشنی‌ای از مظلوم‌نمایی نیز به سخنانش افزود و از آیزنکوت خواست اظهارات مشابه درباره رأی‌دهندگان لیکود را هم محکوم کند؛ اظهاراتی که در آن‌ها از این رأی‌دهندگان با عنوان «شامپانزه‌ها و بابون‌ها» یاد شده بود.
با این حال، نتانیاهو فراموش کرد نام مجری تلویزیونی‌ای را که آن اظهارات ادعایی را مطرح کرده بود، بیان کند؛ یا نام نامزد پارلمانی حزب «یاشار» به رهبری آیزنکوت، یا نام هر نامزد دیگری از احزاب مخالف را که چنین سخنانی گفته باشد، ذکر کند.
مگال صرفاً لوله فاضلابی نیست که نتانیاهو پیام‌هایش را از طریق آن به پایگاه رأی‌دهندگان لیکود منتقل می‌کند. او یک ایدئولوگ است؛ قلب، دهان و شکم جنبش «بیبی‌گرایی» ــ جنبش طرفدار نتانیاهو ــ و حتی از باردوگو نیز در این زمینه مهم‌تر است. او مصاحبه‌گر محبوب رهبر اسرائیل و وزیرانش است.
برنامه تلویزیونی او، «میهن‌پرستان»، سکوی رسانه‌ای محبوب نتانیاهو و وزیران دولت اوست. مگال بیش از هر کس دیگری با برند نتانیاهو شناخته می‌شود. جایگاه او تقریباً هم‌سطح سارا، همسر نتانیاهو، و یائیر، پسرش، است.
در فاصله ۱۲ ساعتی میان اظهارات مگال و محکومیت آن از سوی نتانیاهو، اعضای ستاد انتخاباتی نخست‌وزیر درباره نحوه واکنش به این ماجرا بحث کردند. گرایش طبیعی آن‌ها این بود که موضوع را نادیده بگیرند؛ با این تصور که گردوغبار ماجرا خواهد خوابید و همه به‌سرعت به سراغ رسوایی بعدی خواهند رفت.
اما در نهایت تصمیم گرفتند واکنش نشان دهند؛ زیرا حمایت از مزراحی‌ها و دفاع از آن‌ها همواره با حزب لیکود پیوند داشته است. کافی است به نحوه برجسته‌سازی نامزدها، نمایندگان پارلمان و مقام‌های مزراحی‌تبار این حزب نگاه کنیم؛ از جمله داوید امسالم، میری رگو، شلومو کرعی و باردوگو که البته خودش نیز اخیراً به سکوت واداشته شده است.
وقتی یک اشکنازی متکبر که نماد لیکود در سال ۲۰۲۶ است، با لحنی زننده و نژادپرستانه به رئیس پیشین ستاد کل ارتش حمله می‌کند ــ فردی که در حال حاضر محبوب‌ترین نامزد انتخابات محسوب می‌شود ــ پیامدهای این رفتار ممکن است به خود رهبر حزب نیز بازگردد.
تا روز انتخابات، ۲۷ اکتبر، هنوز هشت یا نه روز باقی مانده است؛ بسته به اینکه چگونه روزها را بشماریم. در این مدت، هر دو طرف عمدتاً تلاش خواهند کرد، از یک سو، از اشتباه کردن پرهیز کنند و، از سوی دیگر، از اشتباهات رقیبان خود بهره‌برداری کنند.
ترامپ ناگهان موضعش را تغییر داد
اظهارات پرشور دونالد ترامپ در حمایت از نتانیاهو، بعدازظهر یکشنبه به وقت محلی، غیرمنتظره بود.
دو روز پیش از آن، رئیس‌جمهور آمریکا گفته بود از هیچ نامزد اسرائیلی‌ای حمایت نخواهد کرد. وقتی نیز از او پرسیدند آیا به نتانیاهو اعتماد دارد، چهره‌ای درهم کشید و گفت به هیچ‌کس اعتماد ندارد.
اما روز یکشنبه، ناگهان ۱۸۰ درجه تغییر موضع داد. او ایران را دلیل اصلی حمایت خود اعلام کرد و به‌طور ضمنی این تهدید را مطرح کرد که اگر نتانیاهو انتخاب نشود، بعید است آمریکا به‌تنهایی به ایران حمله کند.
باید بپذیریم که این یک «غافلگیری اکتبر» بود.
بر اساس تمام نظرسنجی‌ها، لیکود در انتخابات شکست سنگینی خواهد خورد و تنها ۱۸ تا ۲۱ کرسی کنست را به دست خواهد آورد؛ در حالی که این حزب اکنون ۳۲ کرسی دارد. انتظار می‌رود ائتلاف حاکم نیز در مجموع ۱۶ کرسی از دست بدهد و شمار کرسی‌هایش از ۶۸ به ۵۲ کاهش یابد.
هیچ نظرسنجی محرمانه‌ای وجود ندارد که در آن نتانیاهو پیروز باشد. این صرفاً یک افسانه است؛ افسانه‌ای که حتی خود او نیز دیگر تلاشی برای فروش آن نمی‌کند.
با وجود این، ترامپ که پیش‌تر نیز مداخله شخصی‌اش در انتخابات‌ها شکست خورده است ــ از جمله در مورد ویکتور اوربان در مجارستان ــ تمام سرمایه خود را روی نتانیاهو گذاشته است.
به احتمال زیاد، پست روز یکشنبه آخرین تلاش ترامپ برای حمایت از نتانیاهو نخواهد بود؛ بلکه فقط آغاز کارزاری است که سه‌شنبه هفته آینده به اوج خود خواهد رسید.
ترامپ وقتی قمار می‌کند، تمام سرمایه‌اش را وسط می‌گذارد.
حمایت ترامپ از نتانیاهو از منظر سیاست داخلی آمریکا نیز غیرمنتظره بود. نخست‌وزیر اسرائیل در حال حاضر یکی از منفورترین رهبران جهان در میان اعضا و حامیان هر دو حزب اصلی آمریکاست.
در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، زمانی که اسرائیل به موضوعی مهم در شماری از حوزه‌های انتخاباتی تبدیل شده و حزب جمهوری‌خواه با احتمال وقوع «سونامی آبی» روبه‌روست ــ موجی که ممکن است به کسب اکثریت دموکرات‌ها در یکی از دو مجلس کنگره یا هر دوی آن‌ها بینجامد ــ اقدام ترامپ حتی عجیب‌تر به نظر می‌رسد.
البته حمایت ترامپ از نتانیاهو احتمالاً تأثیر چندانی بر رأی‌دهندگان اسرائیلی نخواهد داشت؛ دلیل ساده‌ای هم دارد: طی دو سال گذشته، از روزی که ترامپ انتخاب شد و حتی پیش از آنکه رسماً کار خود را آغاز کند، او دوشادوش رهبر اسرائیل حرکت کرده است.
آن‌ها در کنار یکدیگر دو جنگ علیه ایران به راه انداختند. با این حال، ترامپ نتانیاهو را تحقیر نیز کرده است؛ برای مثال، در آن تماس تلفنی مشهور با نخست‌وزیر قطر. او همچنین از نتانیاهو خواسته بود جنگ در نوار غزه را پایان دهد و گروگان‌ها را به خانه بازگرداند.
بنابراین، حمایت ترامپ از نتانیاهو از پیش در محاسبات رأی‌دهندگان لحاظ شده است.
در مقابل، ترامپ هیچ‌یک از رقبای نتانیاهو را نمی‌شناسد. او نمی‌داند آن‌ها در دو سال آینده ریاست‌جمهوری‌اش چه رفتاری با او خواهند داشت؛ دوره‌ای که ممکن است ترامپ نه‌تنها در آمریکا، بلکه در عرصه بین‌المللی نیز به رهبری کم‌اختیار و رو به افول تبدیل شود.
نتانیاهو، چه از جنبه مثبت و چه منفی، چهره‌ای شناخته‌شده است.
