تصور کنید به‌جای بالا رفتن از کوچه‌های باریک ماسوله، سوار آسانسور شوید و در ارتفاع، میان خانه‌هایی قدم بزنید که هرکدام رو به دریای خزر باز می‌شوند. ایده‌ای که در نگاه اول شبیه یک بازی معمارانه به نظر می‌رسد، در پروژه شوپه (Shoupé)، اثر دفتر معماری KanLan، به طرحی برای بازاندیشی در زندگی عمودی تبدیل شده است؛ جایی که برج قرار نیست فقط مجموعه‌ای از طبقات روی هم باشد، بلکه می‌خواهد حال‌وهوای یک محله را در ارتفاع بازآفرینی کند.
در شهرهایی که برج‌سازی اغلب به تکرار واحدهای مسکونی و رقابت بر سر چشم‌انداز محدود می‌شود، الهام گرفتن از بافت روستایی مثل ماسوله پرسش متفاوتی را پیش می‌کشد: آیا می‌توان در یک ساختمان بلند هم تجربه قدم زدن در کوچه، ارتباط با همسایه‌ها و حس تعلق به یک محله را حفظ کرد؟ شوپه از دل همین پرسش قابل خواندن است؛ تلاشی برای پیوند دادن زندگی جمعی با سکونت عمودی و تبدیل مسیرهای حرکتی به بخشی از تجربه زندگی، نه صرفاً راهی برای رسیدن از یک طبقه به طبقه دیگر.
این پروژه که با نام کامران حیرتی و تالان خسرویزاده، معماران دفتر KanLan، شناخته می‌شود، در گفت‌وگویی با رسانه تخصصی World-Architects مورد توجه قرار گرفته است. اهمیت ایده آن فقط در شکل متفاوت بنا نیست، بلکه در تلاشی است که برای بازتعریف رابطه میان خانه، فضای مشترک و چشم‌انداز طبیعی صورت می‌گیرد. در این نگاه، دریا صرفاً تصویری پشت پنجره نیست و فضای عمومی هم به لابی و محوطه ورودی خلاصه نمی‌شود؛ مسئله این است که معماری چگونه می‌تواند تجربه‌ای نزدیک‌تر به زندگی در یک بافت زنده را در مقیاس یک ساختمان چندمنظوره بازسازی کند.
شوپه از این منظر، پرسشی فراتر از یک پروژه معماری مطرح می‌کند: اگر قرار است شهرها عمودی‌تر شوند، آیا ناچاریم زندگی را هم به واحدهایی جدا از هم تقلیل دهیم؟ یا می‌توان ایده‌های نهفته در بافت‌های بومی را دوباره خواند و به شکلی تازه در معماری امروز به کار گرفت؟
لینک پیشنهادی
